India’s Realpolitik

India’s long held position is that country specific resolutions are never helpful and dialogue is the way forward. Does its surprising abstention from voting on human rights in China serve its national interest?

By Col R Hariharan | Columns| India Legal Magazine | October 15, 2022

https://www.indialegallive.com/magazine/india-china-uygur-xinjiang-unhrc-abstention/

 

India’s abstention from voting on a draft resolution at the UN Human Rights Council (UNHRC) to debate on the human rights situation in China’s Xinjiang Uygur Autonomous Region (XUAR) on October 6, has surprised many at home and abroad. The draft resolution, moved by a core group of eight nations—Canada, Denmark, Finland, Iceland, Norway, Sweden, the UK and the US—could find support from only 17 members in the 47-strong Council. Nineteen others, led by China and most of the Islamic countries, including Pakistan, voted against it, confirming our neighbour’s clout in the UN body.

Since 2017, international civil society organisations and media have been highlighting China’s increasing rights violations to systematically brainwash and subjugate the Uygur people. Former UN High Commissioner for Human Rights Michelle Bachelet had recently submitted a scathing report on China’s coercive conduct against Uygur in XUAR. Had the resolution been voted, China would have been hauled up for the first time in the history of UNHRC to account for its terrible human rights record in XUAR. 

It was reasonable to expect that India would vote for the draft resolution, particularly as China’s conduct at the UN had been hurting its interests on several issues relating to Pakistan’s support to jihadi terrorist operations. This has been going on for quite some time to suit China’s emerging strategic interests in the Af-Pak region.

Two years ago on January 20, at the behest of Pakistan, China tried to revive the Kashmir issue for “closed-door consultation” under “AOB” (Any Other Business) at the United Nations Security Council (UNSC). Its attempt miserably failed after all the other 14 members of this Council rejected it. That is a small consolation for India as China has also been repeatedly blocking the UN listing of jihadi terrorists based in Pakistan as global terrorists under the UNSC 1267 Al Qaeda Sanctions Committee. China had been placing them on “technical hold” without giving specific reasons for its action.

Last month, China had blocked for the third time in four months, a proposal by India and the US at the UN to blacklist Sajid Mir, a mastermind of Lashkar-e-Taiba in the 26/11 Mumbai attacks in 2008. The UN listing of Mir as a global terrorist would have led to the freezing of all his assets and subjected him to travel ban and arms embargo. Mir was the most wanted 26/11 terrorist in India. He also figures in the FBI’s list of most wanted terrorists and carries a bounty of $5 million for his capture and arrest. As early as August 2012, the US Treasury Department had designated Mir as a Specially Designated Global Terrorist, freezing all his property in the US.

In August, China blocked yet another proposal by the US and India at the UNSC to blacklist Abdul Rauf Azhar, the brother of Jaish-e-Mohammed (JeM) chief Masood Azhar and a senior leader in the terrorist organisation. He had carried out the attack in Pulwama on February 14, 2019, killing 40 CRPF personnel. For long, China had blocked the listing of Masood Azhar as a global terrorist by the UNSC, though he was the chief of JeM, which is listed by the UN as a global terrorist organisation. After blocking similar moves in 2016, 2017 and 2019, China relented only in May 2019 for the UN to declare Azhar as a global terrorist.

Some reports claimed the reason for China’s change of mind was “new factual evidence” of Masood Azhar’s activities provided by some countries. However, its action was probably prompted to help Pakistan’s case for removal from the “grey list” of the Paris-based international terror-financing watch dog—the Financial Action Task Force. This was evident from the alacrity with which Pakistani authorities issued orders to freeze assets of Azhar and slapped a travel ban immediately after the UNSC ruling.

After Pakistan became a key member of President Xi Jinping’s Belt and Road Initiative (BRI), China’s strategic interests in the region have become multifaceted. First and foremost is to protect China’s growing investments in BRI projects in Pakistan. The other is to ensure the safety of an increasing number of Chinese ex­patriates working in Pakistan. According to a Geo-TV report on September 22, 2021, over five million Chinese are expected to be working in Pakistan by 2025 under various development, industrial and other projects, according to a senior public health expert. Their security has become a major concern for China, particularly after targeted attacks against them in Balochistan.

China would also like to strengthen its strategic links with the Taliban after it came to power in Afghanistan. It has been maintaining contact with the Taliban all along to prevent any support to the Uygurs’ anti-China agitation in Xinjiang. In fact, China’s ambassador to Pakistan Lu Shulin was the first senior diplomat of any non-Islamic country to meet Taliban leader Mullah Omar in 2000. Omar is said to have assured him that the Taliban will not allow Uygurs in its ranks to launch attacks inside Xinjiang. It is significant that there have been no major attacks by Uygurs against the Chinese in Xinjiang in recent times.

Taliban’s rival Salafist outfit, the Islamic State-Khorasan (ISIS-K), has become active once again after the Taliban subdued it in and around Kabul and Nangarhar province in 2021. On August 19, ISIS-K claimed responsibility for a bomb blast in a mosque in Kabul which killed 21 worshippers, including Rahimullah Haqqani, an influential Taliban-linked cleric. The ISIS-K is said to enjoy financial and political backing from the parent organisation. This must be worrying for China because the members of the outfit have the ability to operate across the borders in Xinjiang.

China’s crackdown against the Uygurs, Kazakhs, and other predominantly Muslim ethnic minorities in Xinjiang, carried out in the name of fighting terrorism since 2017, is well documented. Given this background, why did India abstain when the UNHRC debated China’s human rights violations against Uygurs in Xinjiang?

Answering the question at a press briefing, Ministry of External Affairs (MEA) spokesperson Arindam Bagchi said: “India remains committed to upholding all human rights. India’s vote is in line with its long held position that country specific resolutions are never helpful. India favours a dialogue to deal with such issues.” 

“We have taken note of the OHCHR (Office of the United Nations High Commissioner for Human Rights) Assessment of human rights concerns in the Xinjiang Uygur Autonomous Region, People’s Republic of China. The human rights of the people of Xinjiang Uygur Autonomous Region should be respected and guaranteed. We hope that the relevant party will address the situation objectively and properly,” he added.

The MEA explanation may sound Machiavellian. But India has traditionally voted against or abstained on such country specific resolutions at the UNHRC. Generally, India’s stand at the UN is nuanced to serve its national interest while maintaining its focus on core issues. In other words, it is an expression of realpolitik. 

A recent example was India’s abstention on the resolution on “Promoting reconciliation, accountability and human rights in Sri Lanka”, adopted by the UNHRC at the 51st Session in Geneva. Twenty of the 47 members voted for the resolution, seven against, including China and Pakistan and 20 abstentions including India, Japan, Nepal and Qatar.

In a statement during the adoption of the resolution, India’s representative Indra Mani Pandey said that while India has taken note of the commitments by Sri Lanka on implementation of the measures in the spirit of the 13th Constitutional Amendment and the early conduct of provincial elections, “we believe that the progress towards the same remains inadequate.” In other words, while India stood for the promotion of reconciliation, accountability and human rights in Sri Lanka, it would like the island nation to fulfil its commitments to India as per the 13th Constitutional Amendment and conduct the much-delayed provincial elections.

This is amply borne out by India’s stand on a spate of resolutions at the UNSC, UN General Assembly and UNHRC relating to Russia’s war in Ukraine that started in February. It took India six months before it voted against its trusted friend Russia for the first time during a “procedural vote” at the UNSC. It was in favour of inviting Ukrainian President Volodymyr Zelenskyy to address a meeting of the UNSC through a video-conference; Russia cast the lone vote against it.

A few days ago, for the third time in the past few months, India voted against Russia when it wanted a secret ballot on a draft resolution to condemn its “annexation” of four regions of Ukraine at the UN General Assembly. The resolution will be coming up for voting during the week. External Affairs Minister S Jaishankar was asked at an interaction in Lowy Institute in Canberra about how India would vote on the resolution? He replied: “Nobody puts their decision to vote out in front. You take the call when you have to…A large part of the world today is hurting because of this conflict…because their lives are impacted in a very damaging manner.”

Jaishankar in his book “The India Way: Strategies for an Uncertain World”, written after his retirement from the MEA and before he became a minister, explains the essence of foreign policy making by the present government. It calls for realism in terms of a policy which is not idealistic. A policy that does not believe achieving peace is easy and cheap. And a policy which perceives national security as a key component of foreign policy. This forms the backdrop of India’s stand on various issues in international relations. 

—The writer is a retired military intelligence specialist on South Asia associated with the Chennai Centre for China Studies

Weaponization of Information in China

 We can expect to see China’s media strategy in full play in both domestic and international media, making it difficult to separate actual news from fake as it has weaponised the media. Regulators also appear to be concerned about the younger population straying from “patriotic path” under the influence of online media controlled by foreigners.

By Col R Hariharan | Column| India Legal | November 5, 2021

https://www.indialegallive.com/column-news/weaponization-of-information-in-china/

In the biggest clean up since the Covid-19 was brought under control, China has recently launched a multi-pronged regulatory crackdown on a broad range of industries, thus raising a lot of uncertainties. This can be interpreted as China’s Communist Party (CCP) under President Xi Jinping’s way of reminding tech giants and other big businesses who are calling the shots.

According to China watcher and author Deter Tiff Roberts: “Beijing is intent on strengthening control over private companies and foreign investment,” reserving shares in essential sectors like semi-conductors for domestic use and boosting the role of state-owned firms. More importantly, the regulators also appear to be concerned about younger population straying from “patriotic path” under the influence of online media controlled by foreigners.

President Xi Jinping laid down the rules of conduct for the use of cyberspace for informatization process as early as February 2014, in his address to the Central Cyber Security and Informatization Group (CCSIG). He said: “The Internet is not a place outside the law. Using the Internet to promote the overthrow of state power, instigate religious extremism, promote national separatism, instigate violent terrorist activities, etc., such behaviour must be resolutely stopped and cracked, and must not be allowed to prevail.”

He added that using the Internet to conduct fraudulent activities, spread pornographic materials, conduct personal attacks, peddle illegal items, etc must be “resolutely controlled” and must not be allowed to prevail. This would indicate that weaponization of information was always part of the CCP agenda.

In the same meeting, Xi called the core technology of the Internet as “our biggest hidden danger as the core technology is restricted by others.” He compared any Internet company heavily relying on foreign countries to core components relying heavily on foreign countries where the lifeline of the supply chain is in the hands of others. He said it was like building a house on someone else’s wall, no matter how big and beautiful it was. It may not be able to withstand wind and rain, and may even be vulnerable. He said that “if we want to grasp the initiative in our country’s Internet development and ensure Internet security and national security, we must break through the core technology problem and strive to achieve ‘curve overtaking’ in certain areas and aspects.”

A few days back, Yahoo Inc. pulled out of China, citing an increasingly challenging operating environment. In a a statement, the internet service provider said: “In recognition of the increasingly challenging business and legal environment in China, Yahoo’s suite of services will no longer be accessible from mainland China as of November 1.” Yahoo’s withdrawal is largely symbolic as China’s digital censorship has already blocked many of its services.

The entertainment industry in China has been asked to shun artists with “incorrect political positions”, strictly enforce pay caps for actors and cultivate a “patriotic atmosphere” for the industry. It is part of the State’s efforts to crush celebrity fan culture. Already, sale of fan merchandise has been banned.

Gaming companies have also faced the wrath of regulators who slapped restrictions on the amount of time players under the age of 18 can spend on online games on weekends and holidays to curb game addiction.

China has already started tightening the rules for big tech IT companies. Last year, it halted at the last moment the planned IPO of Ant Group, a giant internet finance company in New York. Now, it is framing rules to ban internet companies, whose data poses potential risks from listing outside the country.

Cloud computing is also facing uncertainties as China is building its own State-backed cloud system that is likely to challenge tech giants like Alibaba, Huawei and Tencent Holdings. The State is also seeking to tighten the oversight of algorithms tech companies, including e-commerce companies and social media platforms, use to target users. The Cyberspace Administration of China has said that companies must abide by business ethics and principles of fairness and should set up algorithm models that do not entice users to spend large amounts.

The Chinese government has also introduced regulations to bar private tutoring companies from raising capital overseas. The rules say tutoring centres must register as not-for-profit companies. Now they will not offer subjects taught in public schools; holding classes on weekends and holidays is banned. China has a highly competitive education system like India; this has made tutoring services popular with parents.

The banking sector has issued regulations to tighten control of online loans by finance companies. The Cyberspace Administration of China has asked Didi Chuxing, the top ride hailing company, to stop accepting new users after it went public on the New York Stock Exchange last June. Already financial regulators have slapped curbs on cryptocurrency sector, barring banks and online payment firms from using cryptocurrency. Provincial governments have also barred use of cryptocurrency. The government is also sorting out the issue of property management sector to improve order. Efforts to curb rampant borrowing in real estate sector is in place; caps have been imposed on borrowing of developers and property loans by banks.

In this turbulent environment, we can expect China to tighten control of media, both at home and abroad. Last March, a report of the Foreign Correspondents’ Club of China (FCCC) said that China used coronavirus prevention measures, intimidation and visa curbs to limit foreign reporting in 2020, ushering in a “rapid decline in media freedom”. The FCCC annual report said in the 150 responses it received for a third year in a row that no journalist said the working conditions had improved. The report said: “All arms of State power, including surveillance systems introduced to curb coronavirus, were used to harass and intimidate journalists, their Chinese colleagues and those whom the foreign press sought to interview.

BBC’s Beijing correspondent John Sudworth has reported that in addition to the heavy restrictions it places on foreign journalists trying to report the truth about its far western regions of Xinjiang, China used the new tactic labelling independent coverage as “fake news”. He had reported their own experience of intimidation by unidentified persons while travelling along Xinjiang’s desert highways. They forced them to leave one city by chasing them out of restaurants and shops, ordering the owners not to serve them. Their report on thousands of Uyghurs and other minorities being forced to pick cotton based on China’s own policy documents, were dubbed as “fake news” by China’s Communist Party-run media.

On the other hand, the results of a global survey carried out by the Inter­national Federation of Journalists (IFJ) of its affiliated unions showed China had used the Covid-19 pandemic to boost its image in global media coverage. More than half the countries surveyed in 2020 said that the coverage of China in their national media was more positive since the start of the pandemic. The Chinese were probably taking a more interventionist approach on local media coverage of China.

The report also said that more than 80% of the countries were concerned about disinformation in their national media, though only a third of them said China was responsible for it.

The report said when the pandemic started spreading, China activated the existing media infrastructure it had placed globally to seek positive narratives about China in national media and used novel tactics, such as disinformation. This is not surprising, as for the last two decades, China has been reshaping the global environment to expand the reach of its own share of state-run news outlets in tandem with its growing global reach.

According to IFJ, China appeared to have increased its own domestic and international news offering tailored for each country in non-English speaking languages. This is significant as international media was struggling to survive due to the adverse fall out of Covid-19 pandemic on economy.

We can expect China’s media strategy in full play in both domestic and international media, making it difficult to separate actual news from the fake one as it has weaponised the media. The latest example is the report in Financial Times that China had tested a nuclear-capable hypersonic missile, last August. It said the weapon “circled the globe before speeding towards its target”. However, China denied the report and said it was an experimental spacecraft and not a weapon.

The Financial Times report quoted “five people familiar with the test” to say that the rocket carrying the hypersonic glide-vehicle flying on a low space orbit missed the target by “about two dozen miles.” The report said the test showed China had made “astounding progress” and wondered why the US often underestimated China’s military modernisation. Whether China has actually carried out the hypersonic missile test or not, the report has aggravated global paranoia about China’s capabilities because hypersonic missile can penetrate the missile shield. 

—The writer is a retired military intelligence specialist on South Asia associated with the Chennai Centre for China Studies.

 

Why Islamic world ignores Uyghur plight in China?

Col R Hariharan | August 30, 2014| Dinamalar, Chennai |

[Translated from Tamil original published in the daily newspaper.]

Earlier this month, the United States banned the Chinese government-run Xinjiang Production Construction Core (XPCC), a paramilitary and business organization, and two of its top officials for depriving basic rights to Uyghur people working in their organisation.

The action was taken under the Uyghur Human Rights Policy Act passed by the United States last May for their actions. At that time, the US Secretary of State, Mike Pompeo said "the ongoing human rights abuses by the Chinese Communist Party in Xinjiang, especially against the Uyghur people and other Islamic minorities, are the biggest black spot of this century." He also listed China's ongoing actions against the Uyghurs including repression, incarceration of civilians without cause, constant surveillance, forced labour and compulsory family planning.

The Chinese government has condemned the United States, saying it was "constantly interfering in China's internal affairs" and warned that the government would take appropriate action. This could be considered a major turning point in the rapidly declining US-China relationship.

In the world affected by the continuing Cold War between these two great nations, the attention is turning towards Uyghur people. As a result, support for them is growing in many countries. But Muslims of the world have not been so sympathetic to Uyghur Muslims.

Who are Uyghurs?

Xinjiang Uyghur Autonomous Region, on the north western tip of China, is the largest part of the country. Of the 218 million people of 40 ethnic groups living there, more than 113 million are Uyghur Muslims. Uyghurs are of Turkik descent living in the area since the fourth century. The Uyghur language is also of the same descent.

According to history, though they came under Chinese domination from time to time, the Uyghur people invariably managed to regain their power to rule. Uyghurs of the region twice managed to form the independent state of "Republic of East Turkestan". It functioned as an independent country in 1933 and for a second time from 1944 to 1949. However, after the Chinese Communist government came to power in 1949, it brought the region under the complete control of China.

Chinese Communist Domination

During the Mao Zedong regime in 1955, Chinese troops and veterans were resettled in the region and the now-banned XPCCC, the para military manufacturing company, was formed. After that, the Chinese government has been resettling the Han Chinese population in the region. As a result, the proportion of the Uyghur ethnic majority has been declining. In addition, it has been reported that last year, the birth rate among the Uyghurs fell by 80 percent below the national average, thanks to government efforts to reduce the Uyghur population, though China attributes it to better education and family planning awareness.

Several Uyghur liberation movements have emerged to oppose the increasing dominance of the Chinese. The most important of these are the East Turkestan Liberation Organization and the East Turkestan Liberation Movement. Outside China, there are a total of 1.6 million Uyghurs living in Kyrgyzstan, Uzbekistan, Turkey and Kazakhstan.

They along with Uyghurs who have immigrated to the Gulf countries, Saudi Arabia, the United States and Europe, have formed the "World Uyghur Congress." It had been exposing China's ongoing atrocities against the Uyghur people at the global level.

In Afghanistan, many Uyghurs took part in the Al Qaeda Islamic extremist movement started by Osama bin Laden. Since then, Uyghur Islamic extremism has become a nightmare for China. Fearing its impact, China is monitoring the activities of the Uyghur people, who work in Pakistan and the Gulf countries with the help of local governments.

A violent anti-Chinese riot erupted in July 2009 in Urumqi, the capital of Xinjiang. The Uyghur population attacked the Chinese population, properties, shops and companies. The government had to use the Public Security Force, a paramilitary force, to bring the situation under control.

According to the government, a total of 197 people were killed and 1721 injured in the attacks that followed the riots. according Most of them were Uyghurs. Since then, the Chinese government has taken a number of steps toward crush independence struggles of not only the Uyghur but also the Tibetan minorities.

The new Terrorism Act, deprives even the right include to talk of secession. In order to improve the Public Security Force, they have been brought under military control. There is camera surveillance of people in public places.  ‘Alternative education’ halls are being run to brainwash Uyghur people gradually. This is in keeping with the government’s ongoing efforts to control the activities of Islam and Christianity in China.

In the aftermath of the Uyghur riots, Islamic prayer, and all religious activities, have been brought under state control. Madrassas are banned. Prayer halls are allowed to operate only under the supervision of the government. In addition, fasting during Ramadan, the use of halal meat, and the wearing of Islamic symbols such as Uyghur clothing and keeping of beard are prohibited. These concerted efforts by the Chinese government have cramped the work environment of tens of thousands of Uyghurs intellectuals, teachers, clergy and journalists creating enormous pressure on them.

Brainwashing camps

According to a report published by the UN in 2018, more than a million Uyghur Muslims have been imprisoned in alternative education detention camps since 2017. They are being brainwashed in these camps in the name of alternative education in order to forget their religion and culture, the report added. However, according to several media reports, there are more than five million Uyghurs in these detention camp. In these brainwashing camps, Uyghur men and women separated from their families, are kept in solitary confinement. They are taught the Chinese language, the principles of the Chinese Communist Party, and the ideology of Chinese Prime Minister Xi Jinping as a compulsory subject, forgetting the Islamic religion and renouncing Uyghur culture.

The Xinjiang region is vital to China's security because it borders Russia, Kazakhstan, Mongolia, Afghanistan, and Pakistan-occupied Kashmir. In China-Pakistan Economic Corridor, China’s ambitious infrastructure initiative begins in Kashgar, Xinjiang's main city. The multi-pronged project continues through Pakistan-occupied Kashmir and ends in the Arabian Sea port of Gwadar. Therefore, Xinjiang region will increasingly play an important role in the emerging China-Pakistan defence strategy against India.

Pakistan’s double role

The human rights abuses that China has unleashed on the Uyghur Muslim population over the years continue to be criticized in the world media. Pakistani Prime Minister Imran Khan, who daily screams that Muslims are being wiped out in India and their rights are being eroded in Kashmir strangely does not notice the plight of Uighur Muslims, who form the majority Xinjiang region on Pakistan’s northern border. When asked, strangely Imran Khan says he does not know the details about it. PM Imran Khan has no choice but to play dumb charade because Pakistan owes a great deal to China to survive its economic crisis. The silence of the Pakistani people on the issue, shows how deeply China has been able to influence them.

It is not just Pakistan; even the World Islamic Council, created for the protection of the Islamic people, has never spoken out against China. Perhaps in the eyes of the Islamic world, China's actions to separate Uighur Islamists from their families, suppress their fundamental rights and imprison them in so-called "hotels" are better ignored. There are two reasons for this ‘double vision’ of Islamic countries.

 

 

 

One, they are influenced by China’s money power in various ways. So, they suppress any hate-China comments. For example, in July last year, 22 countries, including the United States, Australia, Britain, France and Japan, wrote to the President of the UN Human Rights Council. In it, they expressed their concern about Chinese government's actions violating the human rights of the Uyghur people in China. They also demanded that the Chinese government lift such restrictions.

But there was not a single Islamic country among the 22 countries! In response, 55 countries issued a rejoinder addressed to the President of the UN Human Rights Council expressing their support for China's stand on the Xinjiang issue. The countries included Islamic countries including Turkey and Saudi Arabia, as well as Pakistan. However, only the Gulf state of Qatar withdrew its support for the letter, claiming that the Uyghur Islamic people were suffering human rights abuses in China.

Democracy and human rights are only nominal in  vast majority of countries that support China's position on Xinjiang Muslims. In practice, many of these countries’ rulers are notorious for human rights abuses. So probably, the human rights abuses of the Uyghur people does not seem to have created a major impact on them. Why criticize those countries only? The various Islamic organizations and parties operating in our own country do not care to bother about the plight of the Uyghurs. They seem to have made no effort in favour of the Uyghur people.

India’s position

India continues to be neutral on the Uyghur issue, avoiding criticism of the Chinese government. Will India change its position, in view of the ongoing standoff Indo-Chinese relationship? In this regard, we must remember China's recent abortive attempt to bring up the Kashmir issue at the UN, in support of Pakistan. In view of this, I find nothing wrong with India expressing its concern over China's violation of human rights of  the Uyghur. Why are we not doing it?

உய்கூரை கண்டு கொள்ளாத உலக முஸ்லீம்கள்

கர்னல் ஆர் ஹரிஹரன்

சிந்தனைக் களம் | தினமலர்| ஆகஸ்டு 30, 2020

https://www.dinamalar.com/news_detail.asp?id=2604418

இம்மாதம் முதல் தேதி, சீன அரசால் இயக்கப்படும் ‘ஷின்ஜியாங் புரொடக்ஷன் கன்ஸ்ட்ரக்ஷன் கோர் (எக்ஸ்.பி.சீ.சீ.)’, என்ற, துணை ராணுவம் மற்றும் வியாபார அமைப்பையும், அதன் இரண்டு உயர் அதிகாரிகளையும், அமெரிக்கா தடை செய்துள்ளது. அந்த அமைப்பின் கீழ் வேலை செய்யும் உய்கூர் மக்களின், அடிப்படை உரிமைகளை பறிக்கும் வகையில்

அவர்கள் செயல்பட்டதற்காக, கடந்த மே மாதம், அமெரிக்கா நிறைவேற்றிய உய்கூர் மனித உரிமைக் கொள்கைச் சட்டத்தின் கீழ், இந்த நடவடிக்கை எடுக்கப்பட்டுள்ளது.

 

 அப்போது, அமெரிக்க வெளியுறவு செயலாளரான மைக் பொம்பியோ, “சீன கம்யூனிஸ்டு கட்சி ஷின்ஜியாங் பகுதியில், குறிப்பாக உய்கூர் மக்கள் மீதும், இதர இஸ்லாமிய  சிறுபான்மையினர் மீதும், நடத்தி வரும் மனித உரிமை மீறல்கள், இந்த நூற்றாண்டின் மிகப் பெரிய கரும்புள்ளியாகும்” என்று குறிப்பிட்டார். மேலும் அவர், சீனா தொடர்ந்து, உய்கூர் இனத்தவருக்கு எதிராக  நடத்திவரும் செயல்களை பட்டியிலிட்டுக் காட்டினார். அவற்றில் அடக்குமுறை, பொது  மக்களை காரணமில்லாமல் சிறையில் அடைத்தல், தொடர்ந்த கண்காணிப்பு, கொத்தடிமையாக்கி வேலை வாங்குதல்,  கட்டாய குடும்பக் கட்டுபாடு, ஆகிய, அத்து மீறல்கள் அடங்கும்.

 

இதற்காக அமெரிக்காவை கண்டித்த சீன அரசு, ‘இது சீனாவின் உள்நாட்டு விவகாரத்தில், அமெரிக்கா தொடர்ந்து தலையிடும் வேலை என்று சொல்லி, அதற்கு தக்க பதில் நடவடிக்கைகளை அரசு எடுக்கும் என்று எச்சரித்துள்ளது.  இது விரைவாக சரிந்துவரும், அமெரிக்க-சீன உறவில் பெரிய திருப்பு முனை என்று கருதலாம்.

 

ஏற்கனவே, இந்த இரு பெரும் நாடுகளின் இடையே தொடரும் பனிப்போரால் பாதிக்கப்பட்ட உலகநாடுகளின் பார்வை, ஷின்ஜியாங்கில், உய்கூர் மக்களின் பக்கம் இப்போது திரும்பியுள்ளது. அதானல், அவர்களுக்கு பல நாடுகளில் ஆதரவு பெருகி வருகிறது. ஆனால், உலக முஸ்லிம்கள், உய்கூர் முஸ்லிம்களை கண்டு கொள்ளவில்லை.

 

உய்கூர் மக்கள் யார்?

 

சீனாவின் வடமேற்கு கோடியில் உள்ள ஷின்ஜியாங்கில் உய்கூர் தன்னாட்சி பிரதேசம், அந்நாட்டின் மிகப் பெரிய பகுதியாகும். அங்கே வாழும், 40 இனங்களைச் சார்ந்த 2.18 கோடி மக்களில், 1.13 கோடிக்கும் மேற்பட்டோர், உய்கூர் இன இஸ்லாமிய மக்களாகும். உய்கூர் மக்கள் துருக்கிக் வம்சாவளியில் வந்தவர்கள்; இவர்கள் பேசுவதும், அதே வம்சாவளி சார்ந்த உய்கூர் மொழியாகும். இவர்கள், இந்தப் பகுதியில் நான்காம் நூற்றாண்டிலிருந்து வசித்து வருகின்றனர்.

 

இடையில், அவ்வப்போது, அவர்கள் சீன ஆதிக்கத்தின் கீழ் வந்தாலும், உய்கூர் மக்கள், மீண்டும் அதிகாரத்தை மீட்டு, தங்கள் ஆட்சியை நடத்தியதாக, சரித்திரம் கூறுகிறது. இந்தப் பகுதி, “கிழக்கு துருக்கிஸ்தான் குடியரசு” என்ற பெயரில் சுதந்திர நாடாக, இரு முறை உருவாயிற்று.  முதன் முறையாக 1933, இரண்டாம் முறையாக 1944 முதல் 1949 வரையிலும், சுதந்திர நாடாக செயல்பட்டது.  எனினும், 1949ல், சீன கம்யூனிஸ்டு அரசு பதவிக்கு வந்த பின்பு, அப்பகுதி, சீனாவின் முழுமையான கட்டுப்பாட்டின் கீழ் கொண்டு வரப்பட்டது.

 

சீன கம்யூனிஸ்டு ஆதிக்கம்

 

மா சேதுங் ஆட்சி காலத்தில், 1955ல், முன்னாள் சீன ராணுவ வீரர்களை அந்தப் பிரதேசத்தில் குடியேற்றி, தற்போது தடை செய்யப்பட்டுள்ள, எக்ஸ்.பி.சீ.சீ உற்பத்தி நிறுவனம் உருவாக்கப்பட்டது. அதைத் தொடர்ந்து, சீன அரசு, நாட்டின் பெரும்பான்மை மக்களான ஹான் சீனர்களை, அங்கே குடியேற்றி வருகிறது. அதன் விளைவாக, அங்கே உய்கூர் இன பெரும் பான்மையினரின் ஆளுமையை குறைந்து கொண்டே வருகிறது. அரசு மறைமுகமாக, உய்கூர் மக்கள் குழந்தைப் பேரை குறைக்க எடுத்துள்ள முயற்சிகளால், சென்ற ஆண்டு, அந்த மக்களிடையே பிறப்பு விகிதம், தேசிய அளவை விட, 80 சதவிகிதம் குறைந்துள்ளது.

 

உய்கூர் மக்களின் சீன எதிர்ப்பு

 

சீனர்கள் ஆதிக்கம் அதிகரிப்பதை எதிர்த்து, பல உய்கூர் விடுதலை இயக்கங்கள் தோன்றியுள்ளன. அவற்றில் முக்கியமானவை கிழக்கு துருக்கிஸ்தான் விடுதலை அமைப்பு, மற்றும் கிழக்கு துருக்கிஸ்தான் விடுதலை இயக்கம் ஆகியவையாகும். சீனாவைத் தவிர,  கிர்கிஸ்தான், உஸ்பெகிஸ்தான், துருக்கி, கஜக்கஸ்தான் ஆகிய நாடுகளிலும் ஒட்டு மொத்தமாக 16 லட்சம் உய்கூர் மக்கள் வாழ்கிறார்கள். 

 

அவர்களும், வளைகுடா நாடுகள், சவுதி அரேபியா, அமெரிக்கா மற்றும் ஐரோப்பாவில் குடியேறிய உய்கூர் மக்களும் ஒருங்கிணைந்து “உலக உய்கூர் காங்கிரஸ்,” என்ற உய்கூர் அமைப்பை நடத்தி வருகின்றனர். அதன் மூலம், சீனா உய்கூர் மக்களுக்கு எதிராகத் தொடர்ந்து நடத்தி வரும் அட்டூழியங்களை, உலக அளவில்  விளக்கி வருகின்றனர்.

 

ஆப்கானிஸ்தானில், ஒசாமா பின் லாடன் துவக்கிய, அல் கயிதா இஸ்லாமிய தீவிர வாத இயக்கத்தில், உய்கூர் மக்களில் பலர், பங்கேற்றனர். அதன் பின், சீனாவுக்கு  உய்கூர் இஸ்லாமிய தீவிரவாதம் சிம்ம சொப்பனம் ஆகிவிட்டது.  அந்த இயக்கத்தின் தாக்கத்துக்கு பயந்து, பாகிஸ்தான், மற்றும் வளைகுடா நாடுகளில் வேலை செய்யும், உய்கூர் மக்களின் நடவடிக்கைகளை அந்த நாட்டு அரசுகளின் உதவியோடு, சீனா கண்காணித்து வருகிறது.  ஷின்ஜியாங்கின் தலைநகரான உரும்சீயில், 2009ம் ஆண்டு ஜூலை மாதம், வெடித்த பயங்கரமான சீன எதிர்ப்பு கலவரம், சீன அரசுக்கு பெரும் கலக்கத்தை ஏற்படுத்தியது. அப்போது, உய்கூர் மக்கள் சீனர்களையும், அவர்களுக்கு சொந்தமான கடைகளையும், நிறுவனங்களையும் அடித்து நொருக்கி தாக்கினார்கள். நிலமையை கட்டுக்கு கொண்டு வர, அரசு, சீன பொது பாதுகாப்பு படை உபயோகித்தது.

 

அரசின் அறிக்கைப் படி, இந்தக் கலவரத்தைத் தொடர்ந்த தாக்குதல்களில் ஒட்டு மொத்தமாக 197 பேர் கொல்லப் பட்டார்கள், மேலும் 1721 பேர் காயமடைந்தார்கள். அவர்களில் பெரும்பாலானோர் உய்கூர் மக்களாகும்.  அதன் பிறகு சீன அரசு, உய்கூர் மற்றும் திபெத் சிறுபான்மையினரின் சுதந்திரப் போராட்டங்களை ஒட்டு மொத்தமாக  பல நடவடிக்கைகளை மேற்கொண்டது.

 

அவற்றில், தனிநாடு பற்றி பேசக்கூடாது; அதற்கான உரிமையைப் பரிக்கும் புதிய தீவிரவாதச் சட்டம்; பொது பாதுகாப்பு படையின் பயிற்சி செயலாக்கம் ஆகியவற்றில் முன்னேற்றம் காண, அந்தப் படையை ராணுவக் கட்டுப்பாட்டில் கொண்டுவந்தது, பொது இடங்களில் காமிரா மூலம் மக்களை கண்காணிப்பது, உய்கூர் மக்களின் மூளைச்சலவை செய்ய இயங்கும் ‘மாற்றுக் கல்வி” கூடங்கள் ஆகியவையும், படிப்படியாக செய்யப்பட்டன.  அடங்கும்.  ஏற்கனவே, சீனாவில் இஸ்லாம், கிறிஸ்துவ மதம் ஆகியவற்றின் செயல்களை அரசு கட்டுப்பாட்டில் வைக்க பல முயற்சிகளை தொடரந்து மேற்கொண்டு வருகிறது.

 

உய்கூர் கலவரத்தின் பின்பு, இஸ்லாமியர் தொழுகை, மற்றும் எல்லா மதம் சார்ந்த எல்லா செயல்களும், அரசின் கட்டுப்பாட்டின் கீழ் கொண்டு வரப்பட்டுள்ளன. மதரசாக்கள் தடை செய்யப் பட்டுள்ளன. தொழுகை இடங்களும் அரசின் மேற்பார்வையில் மட்டுமே இயங்குக அனுமதிக்கப் படுகின்றன. மேலும், ரம்ஜான் விரதம், ஹலால் இறைச்சி உபயோகம், பொது இடங்களில் உய்கூர் அணியும் இஸ்லாமிய அடையாளங்களான உடை, தாடிவைத்துக் கொள்ளுதல் ஆகியவை தடை செய்யப் பட்டுள்ளன. 

 

சீன அரசின் ஒருங்கிணைந்த இந்த முயற்சிகளால் பல்லாயிரக்கணக்கான உய்கூர் மக்கள், அறிவு ஜீவிகளும், ஆசிரியர்கள், மதபோதகர்கள், செய்தியாளர்கள் உட்பட, சுதந்திரமாக செயல்

பட முடியாமல் தவிக்கிறார்கள்.

 

மூளைச் சலவை முகாம்கள்

 

ஐ.நா.வால் 2018ல் பிரசுரிக்கப்பட்ட அறிக்கையின்படி, 2017ம் ஆண்டிலிருந்து, 10 லட்சத்துக்கும் மேற்பட்ட உய்கூர் இஸ்லாமியர்கள், மாற்றுக் கல்வி தடுப்பு முகாம்களில் அடைக்கப்பட்டுள்ளனர். அங்கே, அவர்கள் தங்களது மதத்தையும், கலாசாரத்தையும் மறக்க,  மாற்றுக் கல்வி என்ற பெயரில் மூளைச்சலவை செய்யப் பட்டு வருவதாக, அந்த அறிக்கை கூறுகிறது. ஆனால், பல ஊடகச் செய்திகளின் படி, தடுப்பு முகாமில் 50 லட்சத்துக்கும் மேற்பட்ட உய்கூர் மக்கள் உள்ளனர். இந்த மூளைச்சலவை முகாம்களில், தங்கள் குடும்பங்களில் இருந்து தனியாக பிரிக்கப்பட்ட உய்கூர் இன ஆண்களும், பெண்களும் அடைக்கப்பட்டுள்ளனர். அவர்களுக்கு இஸ்லாமிய மதத்தை மறந்து, உய்கூர் கலாச்சாரத்தை துறந்து, சீன மொழி, சீன கம்யூனிஸ்ட் கட்சியின் கோட்பாடுகள், சீன பிரதமர் ஷீ ஜின்பிங்கின் சித்தாந்தகள் ஆகியவை  கட்டாய பாடமாக கற்பிக்கப் படுகின்றன.  

 

ஷின்ஜியாங்க் பகுதி சீனாவின் பாதுகாப்புக்கு உயிர் நாடியாகும். ஏனெனில், அதன் எல்லை ரஷ்யா, கஜகஸ்தான், மங்கோலியா, ஆப்கானிஸ்தான்ஆகிய  நாடுகளையும், மற்றும் பாகிஸ்தான் ஆக்கிரமிப்பில் உள்ள காஷ்மீர் பகுதியையும் தொட்டுள்ளது. ஷின்ஜியாங்கின் முக்கிய நகரமான கஷ்காரில், சீனா கட்டமைத்து வரும், சீன-பாகிஸ்தான் பொருளாதார பன்முனைத் திட்டம் தொடங்குகிறது. இந்த பன்முனைத் திட்டம் பாகிஸ்தான் ஆக்கிரமிப்பில் உள்ள காஷ்மீர் பகுதி வழியாக தொடர்ந்து, அரபிக் கடல் துறைமுகமான குவாதாரில் முடிகிறது. ஆகவே, இந்தியாவுக்கு எதிராக உருவாகும் சீனா-பாகிஸ்தான் பாதுகாப்பு வியூகத்துக்கு, ஷின்ஜியாங் பகுதி மிக முக்கிய அங்கம் வகிக்கிறது. 

 

பாக். இரட்டை வேடம்

 

உய்கூர் இஸ்லாமிய மக்கள் மீது சீனா பல ஆண்டுகளாக கட்டவிழ்த்து விட்டுள்ள மனித உரிமை மீறல்கள், உலக ஊடகங்களில் தொடர்ந்து விமரிசனிக்கப் பட்டு வருகின்றன. அப்படி இருந்தும், இந்தியாவில் இஸ்லாமியர்கள் அழிக்கப் படுகிறார்கள், காஷ்மீரில் அவர்கள் உரிமைகள் பரிபோகின்றன என்று தினசரி கூக்குரலிடும் பாகிஸ்தான் பிரதமர் இம்ரான் கான் கண்ணுக்கு, வடக்கு எல்லையில் உள்ள சீனாவின் ஷின்ஜியாங் பகுதி பெரும்பான்மையினரான உய்கூர் இஸ்லாமிய மக்கள் எதிர் கொள்ளும் அவலங்கள் தென்படவில்லை. கேட்டால், அதைப் பற்றிய விவரம் தனக்கு தெரியாது என்று இம்ரான் சொல்வது வினோதமானது. பாகிஸ்தான், வேகமாக சரியும் பொருளாதார நெருக்கடியை சமாளிக்க, சீனாவுக்கு பெருமளவு கடன்பட்டுள்ளது.  

 

ஆகவே இம்ரானுக்கு வேறு வழி இல்லை. ஆனால் பாகிஸ்தான் மக்களும் இந்த விஷயத்தில் மௌனம் காப்பது, அவர்களிடையே, சீனாவின் ஆளுமை எவ்வளவு அடிப்படைத் தாக்கத்தை ஏற்படுத்தியுள்ளது, என்பதைக் காட்டுகிறது. 

 

பாகிஸ்தான் மட்டுமல்ல; இஸ்லாமிய மக்களின் பாதுகாப்புக்காக உருவாக்கப் பட்ட உலக இஸ்லாமிய பேரவையும் இதுவரை சீனாவைக் கண்டித்து பேசியதே இல்லை. ஏனெனில், இஸ்லாமிய நாடுகளின் கண்ணுக்கும், சீனா தொடர்ந்து உய்கூர் இஸ்லாமியர்களை தமது குடும்பத்தினரிடம் இருந்து பிரித்து, அவர்கள் அடிப்படை உரிமைகளை ஒடுக்கி, பெயரளவில் "விடுதிகள்" என்று கூறப்படும் சிறைகளில் அடைக்கப்படும் சீனாவின் செயல்கள் தெரிவதில்லை.   இஸ்லாமிய நாடுகளின் இந்த இரட்டை வேடத்திற்கு இரண்டு காரணங்கள் உள்ளன.

 

ஒன்று, அவை சீனாவின் பணபலத்தின் தாக்கத்தால் பல்வேறு வழிகளில் பாதிப்புக்கு உள்ளாகி இருக்கின்றன. ஆகவே சீனாவைப் பகைக்கும் எந்த விதமான கருத்துக்களையும் அடக்கியே வாசிக்கின்றன. உதாரணமாக, கடந்த ஆண்டு ஜூலை மாதம், ஐ.நா. மனித உரிமை கௌன்சில் தலைவருக்கு, அமெரிக்கா, ஆஸ்திரேலியா, பிரிட்டன், பிரான்ஸ், ஜப்பான் ஆகிய உட்பட, 22 நாடுகள் ஒரு கடிதம் எழுதின. அதில் சீனாவில் உய்கூர் மக்களின் மனித உரிமைகளைப் பரிக்கும் அரசின் செயல்பாட்டைப் பற்றி தங்கள் கவலையைத் தெரிவித்தன. அத்தகைய கட்டுப்பாடுகளை விலக்க சீன அரசை கோருவதாகவும் கூறின.

 

ஆனால் அந்த 22 நாடுகளில் ஒன்று கூட இஸ்லாமிய நாடு இல்லை!  அதற்கு பதிலடியாக, அதே மாதாத்தில் 55 நாடுகள் ஐ.நா. மனித உரிமை கௌன்சிலின் தலைவருக்கு ஷின்ஜியாங்கில், சீனா மேற்கொண்ட நிலைபாட்டுக்கு தங்கள் ஆதரவைத் தெரிவித்தன. அவற்றில் துருக்கி, சவுதி உட்பட மற்ற அரேபிய நாடுகளும் பாகிஸ்தானும் அடங்கும். பிறகு குடா நாடான கட்டர் நாடு மட்டும், உய்கூர் இஸ்லாமிய மக்கள் மனித உரிமைகள் போய் அவதிப்படுவதாக கூறி, அந்தக் கடிதத்திற்கு அளித்த ஆதரவை, விலக்கிக் கொண்டது.

 

சீனாவின் நிலைப்பாட்டை ஆதரிக்கும் பெரும் பான்மையான  நாடுகளில், ஜனநாயக மற்றும் மனித உரிமைகள் பெயரளவில் மட்டுமே உள்ளன. செயலளவில், அந்நாட்டு ஆட்சியாளர்கள் பலர், மனித உரிமை மீறல்களுக்கு பெயர் போனவர்கள். ஆகவே உய்கூர் மக்களின் மனித உரிமை பரிபோவது, அவர்களுக்கு பெரிய பாதிப்பாகத் தெரியவில்லை.  அந்த நாடுகளை ஏன் குறை சொல்லவேண்டும்? நமது நாட்டில் இயங்கும் பல்வேறு இஸ்லாமிய அமைப்புக்களும், கட்சிகளும் இந்த விஷயத்தில், உய்கூர் மக்களுக்கு ஆதரவாக பெரும் முயற்சி எதுவும் எடுக்காதது ஏன் என்பது புரியவில்லை.

 

நிலைப்பாட்டை மாற்றுமா?

 

இந்தியா தொடர்ந்து உய்கூர் விவகாரத்தில், சீனாவைப் பற்றி அரசு ரீதியாக விமரிசிக்காமல், நடுநிலையாக செயல்பட்டு வருகிறது. தற்போது, தொடரும் இந்திய சீன உறவில் தொடரும் விரிசல் காரணமாக இந்தியா தனது நிலைப்பாட்டை மாற்றுமா? இந்த விஷயத்தில், பாகிஸ்தானுக்கு ஆதரவாக காஷ்மீர் பிரச்சினையை ஐ.நா.வில் விவாதிக்க சீனா அண்மையில் எடுத்த முயற்சியை, நாம் நினைவில் கொள்ள வேண்டும். ஆகவே, அதற்கு பதிலாக, இந்தியா உய்கூர் விவகாரத்தில், சீனாவின் நிலைபாட்டை பற்றிய தனது கவலையை வெளிப்படையாக தெரிவிப்பதில் தவறு ஏதும் இருக்கப் போவதில்லை. எனினும் அவ்வறு செய்ய மறுக்கின்றது!