Interview: Col.Ramani Hariharan: Intelligence Head of Indian Peacekeepin...

இந்திய வெளியுறவுக் கொள்கையும் ஈழத்தமிழர்களின் எதிர் காலமும்: கேள்வியும் பதிலும்

 கர்னல் ஆர் ஹரிஹரன்

 

ஒரு ஆஸ்திரேலிய முகநூல் வலைத்தளமான Focusthamil  ஊடகவியலாளர் என்னிடம் நடத்த இருந்த நேர்கணலில், எனது உபயோகத்துக்காக நான் தயாரித்த கேள்வி-பதில் குறிப்பீடுகளை கீழே காணலாம். கடந்த ஆகஸ்டு 9ந் தேதி நடந்த, அந்த வலைத்தள நேர்காணலில் நான் அளித்த பதிலில் சில வேறுபாடுகள் உள்ளன. ஆனால் விடைகளின் அடிப்படை ஒன்றே. அந்த நேர்காணலை எனது முகநூலில் நீங்கள் காணலாம் அல்லது கீழ் கண்ட இணைப்பை உபயோகிக்கலாம்

https://www.facebook.com/Focusthamil/videos/2092425757563308

 

1.   இந்திய இராணுவத்தின் முன்னொள் தளபதியும், தற்போதைய இந்திய வெளி விவகார இணை அமைச்சருமான ஜெனரல் வி. கே. சிங், ஒவ்வொரு முறையும் பிரபாகரனை பத்திரமாகத் தப்பிச் செல்ல அனுமதிக்குமாறு உத்தரவு வழங்கப்பட்டதாகவும் கூறியிருந்தொர். அந்த உத்தரவுகள் எங்கிருந்து அல்லது யாரிடமிருந்து வ.ழங்கப்பட்டிருந்தது? ஏன் இறுதியில் விடுதலை புலிகளை இல்லாமல் செய்யும் முடிவுக்கு இந்தியா வர வேண்டியிருந்தது?

 

நான் இந்திய அமைதிப் படையின் தொடக்கத்திலிருந்து கடைசியாக இலங்கையிலிருந்து வெளியேறிய வரை அதன் தலைமையகத்தில் (1987 முதல் 1990) பணியாற்றி இருக்கிறேன். அந்த காலகட்டத்தில் நான் ஜெனரல் வி.கே. சிங்கை சந்தித்தது இல்லை. மேலும் அப்போது, நீங்கள் கூறியபடி பிராபகரனை தப்பிச் செல்ல அனுமதிக்குமாறு உத்தரவு எதுவும் எங்களுக்கு வரவில்லை, எங்கள் தலைமையும் அவ்வாறான உத்தரவு எதையும் அறிவிக்கவில்லை. அதற்கு மாறாக, பிராபகரனைப் பிடிப்பவருக்கு அல்லது அவர் இருக்கும் இடம் பற்றிய துப்பு அளிப்பவருக்கு ரூபாய் பத்து லட்சம் பரிசுத் தொகை அறிவித்திருந்தது. ஆகவே, இந்த கேள்விக்கு விடை காண நீங்கள் ஜெனரல் வி கே சிங்கையே அணுக வேணும்.

 

“இறுதியில் விடுதலைப் புலிகளை இல்லாமல் செய்ய” என்று நீங்கள் கூறுகிறீர்கள். இந்தியா எந்த கால கட்டத்தில் அத்தகைய முடிவெடுத்ததாக நீங்கள் கூறுகிறீர்கள் என்று எனக்கு புரியவில்லை.

 

இந்தியாதான் புலிகளுக்கும் மற்றைய ஈழ விடுதலைப் போராட்ட இயங்களுக்கும் புகலிடமும் ஆதரவும் 1983லிருந்து 1987 வரை அளித்தது. அந்த ஆதரவால்தான் விடுதலைப் புலிகள் இயக்கம் வளர்ந்தது. இது மறுக்க முடியாத உண்மை.

 

விடுதலைப் புலிகள் இந்திய இலங்கை ஒப்பந்தப்படி தம்மிடம் உள்ள ஆயுதங்களை ஒப்படைக்க மறுத்து, இடைக்கால அரசில் மற்ற இயக்கங்களைத் தவிர்த்தால்தான் நாங்கள் பங்கேற்போம் என்று பிடிவாதம் பிடித்தனர். ஆகையினால்தான், அந்த சுமுகமான சூழ்நிலையை உண்டாக்கும் இந்திய முயற்சி நடைமுறையாக்க முடியவில்லை.  விடுதலைப் புலிகள் மற்ற ஈழ விடுதலை இயக்கங்களைத் தாக்க ஆரம்பித்த பிறகுதான், விடுதலைப் புலிகளுக்கு எதிரான இந்தியப் போர் துவங்கியது என்பதை மறந்து விடக்கூடாது. மேலும் இந்திய படைகளை இலங்கையிலிருந்து வெளிக்கிளப்ப வேண்டும் என்ற ஒரே குறிக்கோளுடன் விடுதலைப் புலிகள் தலைமை இலங்கை ஜனாதிபதி பிரேமதாசவுடன் கைகோத்து அவரிடமிருந்து ஆயுதங்களைப் பெற்று, இந்தியாவுக்கு எதிராக இயங்கத் தயங்கவில்லை.

 

மேலும் இந்தியப் படைகளை இலங்கையிலிருந்து விலக்கப் பட்ட பின்பும் தமிழ்நாட்டில் சரண் புகுந்த மற்ற இயக்க ஈழப் போராளிக் குழுத்தலைவர்களை, தமிழ்நாட்டில் ஊடுருவிய விடுதலைப் புலிகள் கொன்றார்கள். அதைத் தொடர்ந்து, புலிகள் இந்திய முன்னாள் பிரதமர் ராஜீவ் காந்தியையும் கொன்றார்கள். மேலும் 1255 இந்தியப் போர்படையினர் இலங்கையில் விடுதலைப் புலிகளுடன் நடந்த போரில் கொல்லப் பட்டனர். இவ்வளவு நடந்த பிறகு, இந்தியா புலிகள் இயக்கத்தை ஆதரிக்க வேண்டும் என்று எவ்வாறு நீங்கள் எதிர்பார்க்கிறீர்கள்?. இந்தியா ஒரு நாடு, விடுதலைப் புலிகள் என்பது ஒரு இயக்கம். இந்த நிலைப்பாட்டை மறந்து, இரண்டையும் ஈடுகட்டி விவாதம் செய்வதில் பயனில்லை.

 

2.   கடந்த 33 ஆண்டுகளில், பசுபிக் – இந்தியப் பெருங்கடல் பகுதியில் வளர்ந்து வரும் சீனாவின் வலிமை, பாதுகாப்பு சூழ்நிலயில் பெரும் மாற்றங்களைத் தோற்றுவித்துள்ளது. ஈழத்தமிழர்களுக்கு என ஒரு நாடு இருந்தால், அது இந்தியாவின் பாதுகாப்புக்கு பலமானதொன்றாக இன்றைய சூழ்நிலையில் இருப்பதற்கான வாய்ப்புக்களை இழந்துவிட்டதென கருதுகிறீர்களா?

 

இத்தகைய கற்பனைக் குதிரையில் பயணம் செய்யும் கேள்விகளுக்கு நான் என்ன பதில் சொல்வது? ஒருங்கிணைந்த இலங்கையை கூறு போட்டால் அதனால் எவ்வாறு இந்தியாவின் பாதுகாப்பு அதிகமாகும்? அதற்கு மாறாக, இந்தியாவின் பாதுகாப்பு தலைவலிகள் அதிகரிக்கும். இந்தோ-பசிபிக் பாதுகாப்பு பூகோளத்தை சார்ந்தது, அதில் உள்ள கூறுகள் எவ்வளவு ஆனாலும், ஒட்டு மொத்தமாக அதன் பாதுகாப்பை பூகோளத்தின் அடிப்படையே நிச்சயிக்கும்..

 

3.   இலங்கையின் போர்க்குற்றங்கள் மனித உரிமை விடயங்களை கையாளும் அமெரிக்கா மற்றும் மேற்குலக நாடுளுடன் இந்தியா ஒரு முழுமையான பங்களிப்பை வழங்க முடியாதிருப்பதற்கான காரணமாக இந்திய அமைதிப்படை காலத்தில் நடை பெற்ற சம்பவங்களும் இருக்கிறதா? உதா; யாழ். வைத்தியசாலை படுகொலைகள், வல்வெட்டித்துறை படுகொலைகள்.

 

இல்லை. ஐ.நா. மனித உரிமை குழுவில் நடக்கும் விவாதங்களில் இந்தியா எடுக்கும் நிலைப்பாடுகளுக்கு பல்வேறு அழுத்தங்கள் உள்ளன. அவற்றில் இந்தியாவின் உள்நாட்டு விவகாரங்களில் அந்நிய நாடுகள் தலையீடு பற்றிய கொள்கை ஒரு முக்கிய அங்கமாகும். ஏனெனில், அவ்வாறான தலையீடுகள் ஒரு நாட்டின் அடிப்படை சுதங்திரத்தை பாதிக்க கூடாது என்று இந்தியா திடமாக நம்புகிறது. மேலும் அவ்வாறான தலையீடுகள், அந்நாட்டின் அங்கீகாரத்துடன் நிகழ்ந்தால்தான் உண்மையான பயனுண்டு என்பது இந்தியாவின் அடிப்படை சித்தாந்தம். நீங்கள் குறிப்பிட்ட இரு சர்ச்சைக்கு உரிய சம்பவங்களும் துல்லியமாக விசாரிக்கப் பட்டிருக்க வேண்டும் என்பது என் கருத்து. ஆனால் அத்தகைய முடிவு எடுக்கும் அதிகாரம் என் கையில் இல்லை என்பதையும் நான் குறிப்பிட வேண்டும்.

 

4.   தமிழ் தேசிய இராணுவம் என இந்திய அமைதிப் படையினரால் உருவாக்கப்பட்ட அமைப்பில் பாடசாலை சிறுவர்கள் உள் வாங்கப்பட்டிருந்தார்கள். இது பற்றி என்ன சொல்ல விரும்புகிறீர்கள்?

 

இந்த கேள்விக்கு, அப்போதைய வடகிழக்கு மாகாண அரசே பதில் கூற வேண்டும், ஏனெனில் அந்த அரசின் ஆதரவுடன்தான் அந்த அமைப்பு உருவாக்கப் பட்டது. இளம் சிறுவர்களை போர் படைகளில் ஈடுபடுத்துவது முற்றிலும் தவிர்க்கப் படவேண்டும் என்பது எப்போதுமே மாறாத என் அடிப்படைக் கருத்து. அதைப் பற்றி இப்போது குரலெழுப்புவோர், அத்தகைய செயல்களில் ஈடுபட்ட விடுதலைப் புலிகள் இயக்கத் தலைமைக்கும், மற்ற ஈழப்போர் இயக்கங்களுக்கும் அப்போதே ஏன் எதிர்த்துக் குரல் எழுப்பவில்லை என்பது விடைகாணாத கேள்விக் குறி.

 

5. ஸ்ரீலங்காவில் நடைபெற்றது ஒரு இனப்படுகொலை என சர்வதேச  நீதிமன்றத்தில் விசாரணை செய்யப் படுவதற்கான முயற்ச்சிகள் பல்பெறு தரப்புகளாலும் மேற்கொள்ள படுகின்றது. இதன் சாத்தியப்பாடுகள், இந்தியாவின் பங்களிப்புக்கள் எவ்வாறு இருக்க வேண்டும் என்று கருதுகின்றீர்கள்?

 

பன்னாட்டு அரசியல் உயர்ந்த கொள்கைகளை விட யதார்த்தமான ஒவ்வொரு நாடும் தனது நலன் என்ற அடிப்படையின் நடைமுறை பின்னணியிலேயே நடத்த படுகின்றது. எந்த குற்றங்கள் சர்வதேச சர்வதேச குற்றமாக கருதப்பட்டு சர்வதேச நீதிமன்றத்தின் முன்பு எடுக்கப் படவேண்டும் என்பதை ஐ.நா. பாதுகாப்பு கவுன்சிலில் ‘வீடோ’ என்ற தடை உரிமை உள்ள அமெரிக்கா, பிரிட்டன், பிரான்ஸ், ரஷ்யா மற்றும் சீனா ஆகிய ஐந்து நாடுகளின் பெரும்பான்மை பக்க பலமே நிச்சயிக்கும். ஆகவே, இலங்கை இனப்படுகொலைகள் சர்வதேச நீதிமன்றத்தின் முன்பு கொண்டுவர இந்த ஐந்து நாடுகளில் பெரும்பான்மையினர் மனது வைத்தால் உதவி தேவை. நடைமுறையில் அத்தகைய குற்றங்கள் ருவாண்டா இனப்படுகொலைகள், செர்பியா குரோவாஷியா ஆகிய நாடுகள் போஸ்னியா போரில் நடத்திய இனப்படு கொலைகள் மற்றும் லைபீரியா நாட்டின் முன்னாள் ஜனாதிபதி நடத்திய கொலைகள் சர்வதேச நீதிமன்றத்தின் முன்பு விசாரிக்கப்பட்டன.

 

அவை யாவும் பல வருடங்கள், பல நாடுகள் ஐ.நா.வில் இக்குற்றங்களை விவாதித்து விசாரணைகள் செய்த பின்பே நீதிமன்றத்துக்கு முன்பு விசாரணைக்கு வந்தன. அரசியல் அழுத்தம் அதிகரிக்க குற்றம் புரிந்ததாக கருதப்பட்ட நாடுகளே அந்த நீதிமன்ற விசாரணைகளுக்கு ஒத்துழைத்தன என்பது குறிப்பிடத் தக்கது.  அத்தகைய விசாரணைக்கு சாதகமான சர்வதேச சூழ்நிலை இல்லை என்பது என் கருத்து.

 

இந்தியா ஐ.நா.பாதுகாப்பு கவுன்சிலில் ஒரு சாதாரண தாற்காலிக அங்கத்தினராக உள்ளது. ஆகவே இந்தியா இந்த போர் குற்றத்தை சர்வதேச அளவில் விசாரிக்க எந்த அளவு உதவ முடியும் என்பது கேள்விக் குறி. ஆகவே பாதுகாப்பு கவுன்சிலில் வீடோ தகுதி உள்ள நாடுகளிடையே இந்த விசாரணைக்கு ஒரு உந்துதல் அளிக்க வேண்டும் என்பது என் கருத்து.

Multiple dimensions of India-Sri Lanka relations: An exclusive interview with Col R Hariharan

https://www.trincocss.org/english/multiple-dimensions-india-sri-lanka-relations-exclusive-interview-col-r-hariharan

Interviewed by A Jathindra | Centre for Strategic Studies, Trincomalee, Sri Lanka | June 8, 2021

Col R Hariharan is a retired officer of an intelligent corps in the Indian Army, an expert on South Asia and terrorism. He served as the head of intelligence of the Indian Peace Keeping Force in Sri Lanka 1987-90. He is associated with the Chennai Centre for China Studies.

You served as the head of intelligence and as the first and last Colonel General Staff (Intelligence) at the Headquarters of the Indian Peace Keeping Force in Sri Lanka. I think you're one witness to what was right and wrong during the Indo-Sri Lanka accord. Almost 34 years have passed since then. There is a comment that the Indo-Sri Lankan accord has been unsuccessful in controlling Sri Lanka. What are your thoughts on this?

Indo-Sri Lanka Accord was not to "control" Sri Lanka, as you call it. The Accord document indicates its objectives were three-fold: 1. To ensure Sri Lanka does not offer any space to powers inimical to India. 2. To reassure Sri Lanka that India stood for a unified Sri Lanka and as a corollary does not support independent Eelam. 3. To ensure Sri Lanka recognises the legitimate rights of minority Tamils recognising their distinct language, culture and traditional areas of habitation and enjoy equal rights on par with the majority community. To ensure this, Sri Lanka introduced the 13th amendment to the Constitution creating provincial council system with a level of autonomy for Tamils of the Northeast.

A section of Eelam Tamils continues to blame India, including Eelam supporters in Tamil Nadu. Their basic argument is that Indian policymakers failed to understand the Sinhala ruling bloc and did not realise that Tamils are loyal friends for the long-term strategic interest of India. What is your comment on this?

A section of the people of Sri Lanka, let alone Eelam Tamils, will always blame India, because it is a big country dominating Sri Lanka in many ways: culturally, religiously, historically, politically, commercially etc. India's relations with Sri Lanka are not nurtured on the ethnic binary of Sinhala vs Tamil. I have not understood your point on Tamils being "loyal" friends of India. On the other hand, it is Tamil Tigers who fought and killed Indian troops and Ex PM Rajiv Gandhi - the man who signed the Accord. Sri Lanka army or Sinhala JVP militants had never fought with India.

A question still arises why India rejected the idea of a separate state for Tamils in Sri Lanka. You know that the entire Tamil political establishments of those days, including the moderate TULF, held the same position and expected India would do the same as it did in Bangladesh. But after the Indo- Sri Lankan accord, they all realised that India would never support it except Prabhakaran. Some observations often emerge in the Tamil political debate about why India refuses it. They argue that if such a state formed for Tamils, it may revive the dream of secession in Tamil Nadu. The other argument is that if such an independent state formed for Tamils, India cannot manage two countries at very close distances. As a veteran of Sri Lankan issues, what is your opinion on these arguments?

TULF leaders had apparently misread India and misled the people. India had always fought against secessionist forces operating in India. In Bangladesh, the people as a whole rose up against Pakistan army dictatorship to create an independent nation. Indian army operation was in support of the peoples struggle for independence. You cannot imagine that India would automatically support creation of independent Eelam carved out of Sri Lanka, just because TULF politically rallies Tamils in support of it.

Any secessionist movement in Tamil Nadu will not enjoy public support because the state, as a part of India, has advanced to become one of the top states of the county. Why should it breakaway and what purpose will it serve?

"India cannot manage two countries at very close distances," is a laughable statement. You seem to have forgotten India is a regional big power dominating Indian Ocean. India IS managing at the same time Pakistan, Nepal, Bangladesh, Bhutan, Burma and China which share a land border with India.

Tamil politicians and intellectuals who are staunch supporters of Tamil nationalism are still investing in Tamil Nadu (TN). Some believe that if a party like Nam Thamilar comes to power in TN, it will help change India's foreign policy favouring Eelam Tamils. Can TN change New Delhi's foreign policy towards Sri Lanka? Can you share your knowledge of Indian foreign policymaking concerning domestic influence?

There are lots of "ifs" in your question. It is not only Naam Thamilar, who are Tamil nationalists. I am also investing in my state as a Tamil nationalist, because I feel Tamils must safeguard their distinct language and culture. Of course, I am not paranoid and suspicious of all others, who speak their language. I am absolutely confident Tamils will prevail, against all odds.

India is a democracy and Indian government will always factor Tamil sensitivities in its Sri Lanka policy, because it is politically wise. Remember, MGR (who supported LTTE) was the biggest supporter of Rajiv Gandhi’s Sri Lanka Accord, because he probably felt it was politically wise to avoid conflict.

In the present environment, India’s Sri Lanka policy would depend upon how Sri Lanka manages China, which is making huge inroads in Sri Lanka. I don't expect any basic change in India's Sri Lanka policy, provided Sri Lanka adheres to President Rajapaksa's promise not to take any action that would jeopardise India's security. I think Rajapaksas are astute and politically savvy to understand India's concerns. Let's hope they continue to maintain it.

Tamil politics in Sri Lanka remains a matter of debate. Most Tamils have realised that the problem will not solve without India's involvement. While asserting that the 13th Amendment is not a political solution for the Tamils, the Tamil National Alliance (TNA) insists that India supports them. Other Tamil nationalist parties also feel that way. How do you see this? How can India help resolve the Tamil issue, and how should the Tamils approach India?

I fear I will not be able to answer this question because I have given up on understanding Eelam Politics. I hope the leaders understand it. India will always support just demands of Tamils. I am not a privy to India's policy formulation, but going by past history, I can think of a few things. Tamil demands should be constructive, expand upon existing scheme of things, not against the unity of the country and enjoy widespread support, preferably across ethnic barriers. If Tamil polity can do it, I can't imagine, India refusing its good offices in support. But the initiative for action should come from the people.

An observation remains that the 'heat of Chinese aggression in South Asia is a serious threat to India's position as a regional power. U. S Secretary of state Mike Pompeo remarked that 'We see from bad deals, violations of sovereignty and lawlessness on land and sea in Sri Lanka'. Can we conclude that India has been facing severe setbacks in the geopolitical contest in the island nation? What is your take on Chinese influence on Sri Lanka?

I will not call it a severe setback because foreign policy and diplomacy are dynamic processes that go up and down. China has made huge inroads into India's strategic areas of influence in South Asia including Sri Lanka. There is no doubt about it. And China will continue to do so.

So far it was China's money power that had enabled it to make rapid strides in the name of aiding development in other countries through the Belt and Road initiative. Now, I expect China to increase its political, diplomatic and military muscle power [to influence other countries]. In a democratic country like Sri Lanka, we are likely to see China as an indispensable political supporter of parties, similar to a position India was sought after. Of course, while China doesn't enjoy the closeness of cultural identity India enjoys, its money power will compensate it.

I expect, as it happened in the US and even India, China will cultivate the media to soften its image as a harsh one-party country. Sri Lanka will become more beholden to China, if international pressure increases, say at the UN instittuions. I expect China to take advantage of this to improve its image. The next logical political development would be showcasing China's achievements through strengthening people to people links. Of course, as PLA navy is becoming more and more powerful, we will see more Chinese warships calling on Sri Lanka ports, increasingly coming under Chinese control. Whether Sri Lanka likes it or not, Chinese cyber capabilities to eavesdrop in the regional communication will; I expect suitable installations for this to come up in Port City.

India, though globally 4th largest economic power, cannot match China in this race. So, I expect India to try build multi-layered linkages with other world powers, who are equally worried about China's ever-increasing clout in Indo-Pacific. Overall, we will be handling Cold War of a different kind. And Sri Lanka is likely to be buffeted more and more in the eye of the storm.

According to the strategic community, Free and Open Indo–Pacific (FOIP) and QUAD are significant moves in the Indian Ocean region. Pompeo' called this a new 'alliance of democracies.' China has recently warned Dhaka against joining Quad and said, 'if Bangladesh did so, it will 'substantially damage' bilateral relations between China and Bangladesh and calling the Quad a 'military alliance aimed against China's resurgence'. I think that Sri Lanka faces a similar situation. As a military strategist, how do you see these developments influence India's neighbours?   

I have been writing on this theme in quite a few articles, particularly in the recent piece 'China gets tough with Bangladesh'. They're in my blog. Please see them. I expect China to tone down its wolf diplomacy as President Xi has asked his people to improve their image. Bangladesh cannot be equated with Sri Lanka in their relations with China, as well as India, because the two strategic environments are different. Quad will not be a military alliance like NATO because national interests of members widely differ in the Indo-Pacific. So, I expect it to be more adaptive, beyond depending only on the use of force. It is too early to see how it will affect Sri Lanka. Let the situation mature.

 Interviewed by A Jathindra | June 8, 2021

தமிழர்களை பாதுகாக்க வரவில்லை | ஒப்பந்தத்தை பாதுகாக்கவே வந்தோம் | சமூகத்...

இந்தியப் பாதுகாப்புக்கு Port City அச்சுறுத்தலா? | Interview With Colonel...

இந்தியா-சீனா-இலங்கை உறவுகள் – கேள்வியும், பதிலும்

கர்னல் ஆர் ஹரிஹரன் | மே 27, 2021

(ஒரு இலங்கை ஊடக நேர்காணலுக்கு நான் உபயோகித்த குறிப்புகளை கீழே காணலாம்.}

1. இலங்கையில் சீன முதலீடுகளின் அதிகரிப்பை பிராந்திய வல்லரசாக இருக்கும் இந்தியா எப்படி பார்க்கும்?

இலங்கையில் மட்டுமல்ல, தெற்காசிய நாடுகள் எல்லாவற்றிலும் சீன முதலீடுகளும், அதன் உடமைகளும் பல மடங்கு அதிகரித்துள்ளன. இதன் முக்கிய காரணம் சீனாவின் ஈடு இணை இல்லாத பண பலம். அதை பொருளாதார அடிப்படையில் இந்தியா எதிர் கொள்ள முடியாது. ஆகவேதான், இந்தியா தனது வெளியுறவுக் கொள்கையில் சில மாற்றங்களை ஏற்படுத்தி, சீனாவின் அதிகரிக்கும் ஆளுமையைக் கண்டு கவலை கொள்ளும் மற்ற நாடுகளுடன் ஒருங்கிணைந்து முதலீடு செய்யும் முயற்சியில் ஈடுபட்டு வருகிறது. இலங்கையில் இந்திய-ஜப்பான் கூட்டாக திரிகோணமலையில் மேற்கொள்ள இருக்கும் வளர்ச்சி திட்டம் இதற்கு ஒரு உதாரணம் என்று கூறலாம். 

2. கிழக்கு முனையத்திற்கு உள்நாட்டு எதிர்ப்பு காரணம் காட்டப்பட்டது. ஆனால், பல எதிர்ப்புக்களை மீறி Port City சட்டமூலம் உருவாக்கப்பட்டுள்ளது. இதனை எப்படி பார்க்கின்றீர்கள்?

இது இலங்கை அரசு மேற்கொள்ளும் முடிவுகளில் சீனாவின் கை ஓங்கி இருப்பதை காட்டுகிறது. இதன் காரணம் ராஜபக்ச குடும்பத்தினர் சீனாவிடம் காட்டும் கரிசனத்தை, இந்தியாவிடம் காட்ட தயாராக இல்லை என்பதே. எனது பார்வையில், இந்திய-பசிபிக் பிராந்தியத்தில் அமெரிக்கா, இந்தியா, ஜப்பான் மற்றும் ஆஸ்திரேலியா புதிதாக உருவாக்கியுள்ள குவாட் அமைப்புக்கு, இலங்கை ஈடுபாடு காட்டக்கூடாது என்பதற்கு சீனா இலங்கை அரசின் மீது அளிக்கும் பன்முனை அழுத்தங்களுக்கு போர்ட் சிடி முடிவு ஒரு முன்னுதாரணம். இத்தகைய சீன அழுத்தங்களை வருங்காலத்தில் இலங்கை மக்கள் மேலும் எதிர் கொள்ளுவார்கள் என்பது என் கணிப்பு.  

3. இலங்கையில் விடுதலைப்புலிகள் இருந்த காலத்தில் சீனாவின் ஆதிக்கம் இருக்கவில்லை. புலிகளின் அழிவுக்கு இந்தியாவும் உழைத்தது. இவை எல்லாம் இந்திய இராஜதந்திரத்தின் தோல்வியாக பார்க்கப்படுகின்றது? அது சரியா?

இந்தக் கேள்வி இந்தியாவின் மீது உள்ள காழ்புணர்ச்சி  சரித்திரத்தை எப்படி மாற்றப் பார்க்கிறது என்பதற்கு ஒரு உதாரணம்.  முதலாவது, 2009ல் சீனா உலக அளவில் ஒரு வல்லரசாகவில்லை. ஆகவே அப்போது, இலங்கையில அதற்கு தற்போதுள்ள அளவு ஈடுபாடு கிடையாது. 

இப்போது நான் சரித்திரம் கண்ட உண்மைகளை உங்களுக்கு அளிக்கிறேன். 

விடுதலைப் புலிகள் இந்தியாவில் புகலிடம் கண்டு பலம் வாய்ந்த அமைப்பாக இலங்கை திரும்பியது மறுக்க முடியாத உண்மை.

இந்தியப்படையை இலங்கையிலிருந்து வெளிக்கிளப்ப புலிகள் அதுவரை விரோதியாக பாவித்த பிரேமதாசவுடன் கைகோத்தது உண்மை.

இந்தியப் படைகள் நாடு திரும்பிய பிறகு இந்திய முன்னாள் பிரதமர் ராஜீவ் காந்தியை வெடிகுண்டு தாக்குதலில் புலிகள் கொன்றது உலகமே அறிந்த உண்மை. 

அதற்கு பிறகு இந்தியா புலிகளை அழிக்க எந்த பெருமுயற்சியும் எடுக்கவில்லை. 2019ம் ஆண்டு ஈழப் போரில் புலிகள் அழிவுக்கு இலங்கைக்கு சீனா ஆயுதங்களை பெருமளவில் உதவியது முக்கிய காரணம். 

இந்த சரித்திரத்தை படிக்காத விரும்பாமல், திரித்து பார்ப்பவர்களுக்கு நான் ஒன்றுதான் சொல்வேன். இலங்கைத் தமிழர்களின் விடிவுகாலம் இன்னும் நெருங்கவில்லை என்று தெரிகிறது . 

4. இந்திய இலங்கை ஒப்பந்தம் மூலம் உருவாக்கப்பட்ட 13 ஆம் திருத்தத்தினை இலங்கை நடைமுறைபடுத்தவில்லை. அது ஒரு அதிகார பரவலாக்கம். தற்போது Port City க்கு அதிகார பகிர்வையே கொடுத்திருக்கின்றார்கள். இதன் மூலம் இந்தியாவை இலங்கை மதிக்கவில்லை என எடுத்து​ ​கொள்ளலாமா? 

இந்தக் கேள்விக்கு நான் ஏற்கனவே கேள்வி 2க்கு அளித்த பதிலைப் பார்க்கவும். ​​இரண்டு​ தனித்தனி விடயல்களு​க்கு​ ​முடிச்சு போடுவது அரசியல். ​​

5. தமிழர்கள் சமஷ்டியை கோருகின்ற போது இந்தியா 13 யை பேசுவது என்பது சுயநலமா இல்லை தமிழர் நலமா?

இந்தியா ஒரு பிராந்திய வல்லரசு. இலங்கையில் வாழும் தமிழர்களை விட, இந்தியாவில் பல மடங்கு அதிகமான தமிழர்கள் வாழ்கிறார்கள். இந்திய ஜனநாயகம் எப்போதுமே தனது நாட்டு மக்களுக்கு நன்மை பயக்கவே எல்லா முடிவுகளையும் எடுக்கிறது. 13ம் சட்ட திருத்தம் தமிழர்களுக்கு சில அடிப்படை உரிமைகளை அளிக்கிறது. அதை செயலாக்க, தமிழர் நலம் பேசுவோர், இந்தியாவை குற்றம் காண்பதை விட்டுவிட்டு, முயற்சி மேற்கொள்ள வேண்டும். 

6. ஈழம் உருவாக இந்தியா விரும்பாததுக்கு தமிழ்நாடு இந்தியாவிருந்து பிரியும் எனும் பயமா காரணம்?

நீங்கள் தமிழ்நாடு பிரிவினை என்ற வெத்து வேட்டை போட்டு, பயமா என்று கேட்கிறீர்கள். இந்திய இலங்கை ஒப்பந்தத்தை எடுத்து படியுங்கள். அந்த ஒப்பந்தத்தின் அடிப்படையே ஒருங்கிணைந்த இலங்கை. 

7. இந்திய இராணுவம் இலங்கையில் தமிழர்கள் மீது நடாத்திய படுகொலைகள், பாலியல் நடத்தைகள் மற்றும் யுத்த மீறல்களுக்கு பரிகாரம் என்ன?

இதற்கு நீங்கள்தான் விடை அளிக்கவேண்டும். ஏனெனில், அது நீங்கள் என்ன பரிகாரம் தேடுகிறீர்கள், அதைப் பெற என்ன முயற்சி எடுக்கிறீர்கள் என்பதைப் பொறுத்ததாகும். ஆனால் அந்த கால கட்டத்தில் யுத்த மனித உரிமை மீறல்கள் அரசியல் முக்கியத்துவம் அளிக்கப் படவில்லை என்பது உண்மை. 

போரிலும் சமாதான காலங்களிலும், மனித உரிமை மீறல்கள் ராணுவத்தின் அடிப்படைக் கட்டுப்பாடுகளை மீரும் செயல். ஆகவே ராணுவங்கள் மனித உரிமை மீறல்களை அனுமதிக்க கூடாது. தற்போது இந்திய ராணுவத் தலைமை அகத்தில் அத்தகைய குற்றங்களை விசாரிக்க தனிப் பிரிவை அமைத்துள்ளது. இதை இலங்கையும் செய்ய வேண்டும்.

8. இந்திய இராணுவம் இலங்கைக்கு அமைதி காக்கும் படையாக வரும்போது தமிழர்கள் வரவேற்றார்கள். பின் அவர்கள் மீது படுகொலை செய்ய காரணம் என்ன?

இதற்கு விடைகாண, நீங்கள் இந்தியப்படை மீது போர் தடுத்த தமிழ் ஈழ விடுதலைப் புலிகளை அணுக வேண்டும்.

 8. மாத்தையா, பிரபாகரன், கிட்டு, வரதராஐபெருமாள், சிறிசபாரட்ணம் தொடர்பில் உங்கள் பார்வை எத்தகையது?

அவர்கள் எல்லோரும் தனி ஈழம் அமைக்க தமது வழிமுறையில் பாடுபட்டவர்கள். 

9. அமைதி படைப்பிரிவின் புலனாய்வு பொறுப்பிலிருந்த உங்களுக்கு இந்திய படைகளின் போக்கு எதிர்காலத்தை கேள்விக்கு உட்படுத்த போகின்றது என்று அறிந்திருக்கவில்லையா?

நுண்ணறிவுப் பிரிவு எதிர் காலத்தில் என்ன நடக்கப் போவது என்பதைக் கண்டறிய ஆரூடம் பார்ப்பதற்கு அமைக்கப் பட்டதல்ல. அது போருக்கு தோவையான உத்திகளை உருவாக்க அமைக்கப் பட்டுள்ளது. போருக்கு என்ன தேவையோ அதை மட்டுமே செய்யும்.

 

 

 

INDIA’S SRI LANKA WAR: INTELLIGENCE PERSPECTIVES

Col R Hariharan VSM (Retd.)

[This paper was presented at a seminar "Indian Experience in Force Projection" organised by the Centre for Joint Warfare Studies (CENJOWS) at New Delhi on September 15 and 16, 2008.] 

South Asia Analysis Group Paper No.6684 of 20-Sept-2020. 

This Paper was presented eleven years ago. But the points mentioned are still relevant for those Scholars and Military Officials interested in Strategic Issues –Director

http://www.southasiaanalysis.org/node/2683

1.0   Introduction

1.1   When we look at India’s military intervention in Sri Lanka (1987-90) now, after two decades, we are doing with the benefit of hindsight. The two decades since then have been remarkable for a number of global developments. These include the phenomenal growth in communication and multimedia technology, introduction of liberalised world trade order, and the realignment of global power equation following the break up of the Soviet Union. As a result the concept of strategic security has expanded in scope.

 

1.2    In order to make a realistic assessment of the Indian Army’s operations in Sri Lanka, we need to look at the strategic environment of the period. Some of the developments of special interest of that era were –

 

1.21   The Cold War confrontation between the Soviet Union and the U.S. was at its peak following the Soviet military presence in Afghanistan, where India also had a strategic interest.

1.22   India’s security focus was largely on Pakistan. As a corollary, Sri Lanka was not one of the focus areas of Military Intelligence. In fact, Operation Brass Tacks had just been completed in May 1987, two months before the Army had to send a task force to Sri Lanka following the signing of the India-Sri Lanka Accord (ISLA) in July 1987.

1.23   There was no integrated national security body to take informed decisions on issues affecting national security. Cabinet Committee on Political Affairs (CCPA) was the only forum to carry out this task. During the Sri Lanka operations a Core Group was formed to look after the day to day issues. This empowered group functioned under the Chairmanship of the Minister of State, External Affairs and in his absence the Cabinet Secretary.[1]Similarly the Chiefs of Staff Committee (COSC) was the only palliative to meet the requirements of Joint Services operations.

1.24 Communication technology was just making its early breakthroughs. Much of its benefits had not yet enhanced our battlefield competencies.

1.25   The advantage imparted by information technology and its applications in battle field, particularly in the field of intelligence were not available

1.3    Armed forces had fought wars in 1965 and 1971 with similar decision making structures probably with its attendant deficiencies. However, India’s Sri Lanka operation qualitatively differed from all of them because it was conducted overseas. The Indian force in Sri Lanka got involved in a conflict that was neither contemplated nor planned for. More than that, for the first time the three services of Indian security forces operated jointly to carry out a counterinsurgency campaign in a foreign country.    

2.0   Aim

The aim of this presentation is to study issues relating to intelligence (with special focus on intelligence coordination) in the operations of the Indian Peace Keeping Force (IPKF) in Sri Lanka.[2] Electronic and communications intelligence aspects are not covered in this presentation.

3.0    Presentation

3.1   Part 1 – Intelligence on Sri Lanka before and during IPKF operations. .

3.2   Part 2 – Intelligence coordination at various levels.

3.3   Part 3 - Third thoughts on intelligence in overseas operations.

PART 1 – INTELLIGENCE BEFORE AND DURING IPKF OPERATIONS

4.0   Dedicated MI resources earmarked for Sri Lanka

4.1   Intelligence Corps is the main field and staff resource of MI. It is the only Corps of the Indian Army whose strength was reduced when the Gen Krishna Rao Committee recommendations were implemented. In 1987, before the IPKF operations started, the Intelligence Corps had a total strength not exceeding 2500 all ranks. Classified as a minor corps, traditionally employment of MI was largely confined to security and combat intelligence, with limited intelligence planning and battle field acquisition capabilities. The MI had no mandate or dedicated capability to acquire cross border intelligence till 1980 when it was given the task of acquiring limited trans-border intelligence.  Intelligence acquisition units created for this purpose had a mandate to collect only military intelligence of tactical value. In the field of counter insurgency, over the years the MI had gained certain amount of expertise in interrogation and source operation for meeting the intelligence requirement of troops involved in operations. For this purpose, a divisional intelligence unit was created in each of the three divisions deployed in counter insurgency role the northeast.

4.2   During that period in the Directorate General of Military Intelligence (DGMI), Sri Lanka was grouped with the section dealing with Indian Ocean nations of peripheral interest to India like the ASEAN. On the other hand, both Bangladesh and Burma were clubbed with the section dealing with insurgency in the northeast. The terrain analysis section was totally focused on Pakistan and to a limited extent on Tibet. It was evident that Sri Lanka enjoyed a low priority in MI’s areas of interest. As a result no dedicated intelligence resource was allocated to Sri Lanka for intelligence acquisition. No special effort was made to acquire intelligence of military interest on Sri Lanka from the civil intelligence agencies till 1987. 

4.3   Prior to the signing of the India-Sri Lanka Agreement (ISLA), around May 1987 an intelligence team of one officer and six NCOs was moved to Chennai from the parent unit in Gorakhpur for collecting intelligence from Sri Lanka. Till the end of the IPKF operations this was the only dedicated intelligence resource available to the DGMI. (Subsequently it was built up into an intelligence unit.) Thus DGMI was entirely dependent upon the inputs from the external intelligence agency Research & Analysis Wing (RAW) which had rich resources dedicated for Sri Lanka. The Intelligence Bureau (IB), the counter intelligence arm of the government, had been keeping a close watch on the activities of thousands of Sri Lanka Tamil refugees present in Tamil Nadu. Of course, the DGMI had a regular flow of the periodic intelligence reports and summaries from the Advance HQ of the Overall Force Commander (OFC) after it was created.

4.4   Headquarters Southern Command had a team from Southern Command Liaison Unit in Chennai. Though the LU was a counter intelligence unit, the LU team provided the Command Headquarters an interface with the state and central intelligence agencies in Chennai during the IPKF operations. 

4.5   After the induction of 54 Infantry Division in the first week of August 1987 in Sri Lanka, a few Tamil speaking Intelligence Corps officers and NCOs were attached to the OFC HQ at Chennai. Clearly it was a temporary arrangement as there was no specific tasking of the MI team except to collect information on the activities of both the Tamil militants and the Sri Lanka army. The intelligence personnel were dispatched to Palali on August 5, 2007 with no functional resources, other than the attached personnel.

 

4.6   They were not under command 54 Infantry Division. Though they were nominally under the HQ OFC, the DGMI had asked them to submit their reports directly to them till their status was formalised. The two MI officers of the team resurrected their personal contacts with Sri Lanka Tamils to send periodic reports to the DGMI. There was little intelligence input from either DGMI or from the civil intelligence agencies to 54 Infantry Division.

 

4.7   In September 1987, when the situation became murky in the Indian interaction with the Liberation Tigers of Tamil Eelam (LTTE), 57 Mtn Div Int & FS coy with about 60 personnel was moved to Palali. Its OC was upgraded to a Lt Col’s appointment. Tamil speaking Intelligence Corps officers and NCOs culled from various intelligence units were posted to the unit. And there were never enough of them and the unit was always under strength.

 

4.8   This intelligence unit continued to be under the HQ OFC and this caused some avoidable confusion in HQ 54 Infantry Division. Its intelligence officers were scrupulously excluded from all deliberations of the Div HQ. They were asked to stay out of all interactions with the LTTE during the political parleys. Though they had collected information and built some useful local contacts that provided valuable assessments these inputs were never asked for. Nor did the Division project its requirement of specific intelligence of any kind. The intelligence team’s officers were kept out of operational planning process prior to the Jaffna operations. (According to the RAW, the Army neither took the RAW into confidence nor sought its advice before Jaffna operations). 

 

4.9   As the Jaffna operation commenced and the induction of troops took place rapidly, the OC 57 Div Int & FS Coy was asked to brief the troops prior to their operational induction. Similarly, the unit was tasked to interrogate all and sundry rounded up in the first flush of operations. This clearly indicated that troops in combat had no inkling of how to handle suspects or conduct combat interrogations. Similarly no advance planning was evident in the AG’s Branch at the OFC HQ and the Div HQ for screening of civilian population or holding prisoners.  This was in direct contrast to our experience during 1971 operations when we had meticulously planned in advance on handling and holding of prisoners. Thus in the early stages of war valuable opportunity to gain tactical information through interrogation was lost.

5.0   Intelligence resources of the Advance HQ OFC

5.1   However, by the time two more divisions were inducted into Sri Lanka and the structure of the Advance HQ of the OFC was formalised, an intelligence unit specifically structured for the IPKF operations designated as the Ad Hoc Liaison Unit was raised. The unit had both intelligence acquisition and interrogation capabilities. The unit commanded by a Lt Col had its headquarters in Chennai with a team each deployed in Vavuniya, Trincomalee and Batticaloa. It also had three rehabilitation centres (with one interrogator each) for the three divisions. In all, it had 12 officers and over 100 other ranks. An effort was made to induct as many Tamil or South Indian officers and NCOs of Intelligence Corps into the unit. One Sinhala knowing officer was also posted sometime towards end 1988. 57 Int and FS Coy provided the intelligence cover for 54 Div sector including Kilinochchi. Both the units served under the command of Col GS (Int) of the Advance HQ OFC.

5.2   Communication intelligence was provided by the EWCP. It worked closely with the troops and provided accurate real time information.

5.3   Though the RAW had complained that they were not consulted prior to the launching of Jafffna operations, after the formation of the Advance HQ OFC, the Chennai RAW unit maintained close touch and provided valuable inputs particularly on political developments in Sri Lanka. However its contribution on militant disposition and assessment of LTTE capabilities was neither timely nor exhaustive. 

5.4   Despite enjoying excellent personal relations at the senior level with MI officers, the Q Branch of the Tamil Nadu State Police and the Joint Directorate of the IB, Chennai provided no information throughout the entire IPKF operation.  They had enormous information on the LTTE and its tentacles in Tamil Nadu which could have helped us in our operations against the LTTE. However such information was never provided. In the case of the Q Branch this was mainly due to the absence of formal orders from the state government which had taken a politically hostile stand against the IPKF operations. The IB usually fobbed off our requests saying that they had only political information, though in counter insurgency political information also had a great relevance on military operations.

6.0   MI performance: positives and negatives

6.1   The MI personnel despite the initial glitches of command and control and resource limitations made some positive contributions. A few of these were as under:

6.11   As early as September 1987, the MI detachment in its assessment to the DGMI had said that if the IPKF went to war it would take three years to reduce it to manageable proportions. This assessment almost came true.  

6.12   Despite the lack of clarity in the early stages, the DGMI managed to rise to the occasion to extend maximum possible support in identifying intelligence resources and moving them within a couple of months. It also made efforts to recruit Sinhala knowing Tamils, who had migrated from Sri Lanka.

6.12   Even during the period of troubled peace from August to October 1987, the MI officers had made some useful contacts both within the LTTE and among influential pro-LTTE civilians particularly in Jaffna and Trincomalee. These contacts came in handy, when the operations started. They provided valuable inputs on political moves of the LTTE as well as on some key issues like LTTE’s contact with the Janatha Vimukthi Peramuna (JVP), which was carrying out its own insurgency in Sinhala areas, procurement of MANPADS by the LTTE, contacts between the Sri Lanka President Premadasa and the LTTE leadership etc.

6.13   Well before the operation, we videographed the LTTE inspired civilian agitations in Jaffna and Trincomalee and identified key ring leaders. When the operation started, some of them were picked up and successfully turned into informers who gave useful tactical information on movement of LTTE pistol groups and ambushes. 

6.14   In two cases we managed to get clinching evidence in the form of photographs and wiretaps of collusion between Sri Lankan army elements and the LTTE. These helped us to understand the extent of collusion between the Sri Lanka government and the LTTE.

6.15   Useful contacts were built in Sri Lanka’s National Intelligence Bureau. Though some of their information was misleading, it helped to insulate us against some of the counter intelligence threats MI was facing.

6.2   There were also some weaknesses in the MI functioning; these were as follows:

6.21   Lack of MI resources allocated prior to the operation by the DGMI had resulted in absence of intelligence assets in Sri Lanka. This had an adverse impact on the initial inability of the MI to provide timely and useful information to 54 Inf Div for the Jaffna operations.

6.22   Despite receiving inputs from both RAW and IB and other agencies on a regular basis, the DGMI did not provide assessments that could have helped the IPKF operations. Similarly the HQ Southern Command also failed to provide useful assessments or inputs.

6.23   There was little MI input on LTTE activity in Tamil Nadu. This was mainly due to the completely negative attitude of Tamil Nadu Government resulting in total denial of access to information on the LTTE available with the state intelligence. Action taken to rectify this by the DGMI and the Army HQ, if any, had little impact on their attitude.

6.24   The LTTE was acting with impunity in Tamil Nadu during the entire period of operations, exposing the troops to potential LTTE threat. This created a great feeling of insecurity among our Tamil sources, who felt that we were not seriously involved in tackling the LTTE. They were reluctant to work for us as they felt we did not have enough “influence” in this ambience. This affected MI’s performance.

6.25   Most of the MI officers had little background knowledge on Sri Lanka or its environment when they were inducted. There is perhaps a requirement for building regional specialists in the course of MI officers’ careers so that they could improve their expertise.

6.26   Intelligence NCOs performance was far below par. They had no capability to carry out elementary interrogations. Nor were they clear about their duties in a counter insurgency environment. Both officers and NCOs tended to accept un- assessed information from sources without vetting the credibility.

6.27   Intelligence staffing was poor in formation headquarters. At one stage, in three of the four divisions the GSO1 (Int) were low medical category officers; a few of them had no intelligence exposure. As intelligence had limited dedicated staff resources, their posting in divisions was far from prudent.

6.28   Quality of frontline soldiers’ knowledge of handling prisoners, segregating them for detailed interrogation etc was poor. The Command HQ was in the best position to address such lacunae to provide short term training to officers and NCOs from all arms on a rotational basis. This was probably not even contemplated, though it had been done in the past in 1971. 

6.29   There was practically no input from Air or Naval Intelligence sources. This was surprising because in Colombo more than one merchant ship officer reported seeing fishing boats flashing ‘LTTE’ in semaphore signals in Gulf of Mannar indicating regular movement of boats supplying the LTTE from Tamil Nadu.

6.291   The Tamil media in Tamil Nadu and Sri Lanka was rich open source information which went untapped due to shortage of manpower. Similarly, there was not enough inter face with Indian media men who had travelled into LTTE areas either covertly or openly. This rich source also went unexploited.

6.292   At the end of the IPKF operations, there was no formal MI arrangement for taking over the network of intelligence sources built over the period of IPKF operations in Sri Lanka. Similarly the rich data base on the LTTE militants went unused.

6.293   Few formation commanders only had used MI resources as part of their overall intelligence planning. Generally they expected MI to produce tactical information reactively. Thus often there was lack of convergence between their expectations and results. 

PART-2 INTELLIGENCE COORDINATION AT VARIOUS LEVELS

7.0   Lack of intelligence coordination and cooperation among various intelligence agencies is a hardy perennial in the investigative studies of all most all operations in India. The most reason report of this genre is the K Subrahmanyam Committee report on Kargil operations. And probably in spite of findings of such committees, this problem is likely to persist because intelligence agencies apply the principle of Need to Know (from their point of view) to often withhold information. This is inherent in the nature of intelligence operations which carry enormous risks for the individuals who originate such information.

 

8.0   Unfortunately, in the Sri Lanka operational scene despite our best efforts intelligence coordination with civil agencies produced very little useful intelligence. The Core Group was supposed to be a body to handle such issues. Some of those who had attended its meetings said the Core Group probably spent more time discussing the situation in Afghanistan than resolving difficult problems that had cropped up during IPKF operations. The problems faced by the IPKF due to political developments in Tamil Nadu and Sri Lanka that required Core Group directions were left unresolved. This left the IPKF with the fall out of such aberrations. Many such decisions though outside the scope of intelligence coordination, had their impact on the MI operations. MI’s intelligence acquisition effort was handicapped as a direct consequence of absence of meaningful coordination in both letter and spirit at the top level.

 

9.0   Coordination with civil intelligence agencies

 

9.1   Coordination between the MI as the user and the RAW as the provider had always been one sided. The DGMI had always found that focused military intelligence requirements were usually not met because RAW had its own priorities. However, after initial hiccups on this count in Sri Lanka, the RAW attempted to rectify the situation after the Advance HQ OFC was created. However, RAW could not provide specific information on the LTTE’s military capabilities or cogent assessments on LTTE strengths. This was surprising, considering the enormous depth of its knowledge about the LTTE.

 

9.2   Ideally, when the IPKF was inducted the RAW had the capability to produce a comprehensive handbook on Sri Lanka containing all the information the forces require. The fact that neither the Army projected such a requirement to the RAW, nor the RAW anticipated it speaks for itself. This is due to the enormous cultural gap that exists between the two organisations. I am not confident such aberration would not exist in the next overseas operation. After all how many country studies of the type produced by the CIA have been made available to the security forces from any Indian intelligence agency? With the MI acting as a bridge, this gap could easily be closed if the two premier agencies make up their mind to do so.

 

9.3   In the counter insurgency scene, top level agency coordination alone will not suffice.  It has to come down to formation level. At present interaction between the Army and RAW counterparts is based only on personal equation established between the two in the absence of standard operating procedures for information sharing. Thus officers on both sides grow up in a culture of denial rather than sharing. Perhaps we can take a leaf out of the Japanese industrial management practice of forming Small Group Activity for the user and producer for better understanding of the user problems to evolve a solution.

 

9.3    As far as the IB is concerned, internal political intelligence has been occupying an increasing horizon in their activities. This is happening at a time when internal threats to national security are growing enormously. Functionally in such critical internal situations the IB representatives had been forthcoming in sharing information of military interest. However, in the case of counter insurgency operations overseas the fine line dividing political and operational intelligence gets blurred. Perhaps the failure of the IB to understand this explains its reluctance to share information with the IPKF. In an overseas theatre our forces need political information as much as military related information as they are operating in an external environment. This needs be brought home to improve IB’s information sharing record in future overseas operations.

 

9.4   The failure of the State police machinery to share intelligence relevant to the IPKF represents the dissonance in our national security perceptions. The failure of the Tamil Nadu Home Department to act in the interest of national security for political reasons had kept up the morale of Tamil militant combating our forces in Sri Lanka. This has been well documented in the Jain Commission report. It is disturbing to see the continued downgrading of national security needs to meet the demands of political priorities. The precedent set by Tamil Nadu Government during the IPKF operations on this count appears to have taken roots now in the political culture. A similar contingency could  arise in our future overseas operations also. In order to face such a situation, it would be prudent for the armed forces to get clear mandates on such issues in advance while going on overseas operations of the future. In any case as armed forces are not the sole guardians of national security; we need to draw the attention of other stakeholders to this aspect.

10.0   Internal intelligence coordination

10.1   The experience in intelligence sharing between the three services intelligence wings was minimal. In the Sri Lanka operational situation, the lack interest shown by the air force and naval intelligence counterparts was probably because the MI had not articulated its needs where they could have usefully contributed. Perhaps it was also due to the lack of smoothness in the overall command and control equation involving the three services. As far as intelligence is concerned the creation of the Defence Intelligence Agency is only a first step to resolve this impasse; it has a long way to go to overcome the existing grittiness in this process.

10.2   During the entire period of IPKF operations other than ELINT and SIGINT inputs, there was little else from top down the army chain. Political decisions taken at home impacted intelligence operations of both MI and RAW with tectonic effects in Sri Lanka. The DGMI could have helped MI planning process in the IPKF with appropriate and timely inputs.

10.3   Generally there was high expectation of tactical intelligence from MI among frontline troops. Unfortunately collecting such information in less populated and jungle terrain in areas like Mullaitivu district is not possible. So there has to be a blend of tactical intelligence devices with HUMINT inputs for the use of troops in combat. This was absent in Sri Lanka. However, this also requires a degree of intelligence awareness among the front line infantry units. Only Para Commando units showed such awareness and this gave certain amount of ‘muscle’ to MI operations conducted with their help. Perhaps their well rounded training has enabled them to understand the intelligence requirements peculiar to counter insurgency operations. There is a need to inculcate this awareness among other infantry units for better intelligence coordination with frontline troops.

10.4   Communication and electronic intelligence produced valuable inputs. However, such information was not validated adequately due to paucity of intelligence staff. In future operations of force projection such inputs are likely to increase enormously. In order to assess the overall picture perhaps we will have to train intelligence staff at the formation level to combine HUMINT, ELINT and SIGINT inputs to evolve realistic assessments. 

PART 3 - THIRD THOUGHTS ON INTELLIGENCE IN

OVERSEAS OPERATIONS

11.0   Perspective planning and intelligence

I am not very clear whether intelligence needs form part of perspective planning. If not it has to be rectified. This will help MI make its own long term plans to build expertise as per projected operational requirements. That should also include inputs required from civil intelligence agencies. This would require close cooperation and coordination with civil intelligence agencies. Unless we plan and act on evolving such an information matrix, as success in overseas operations are dependent upon the performance of the external intelligence agency. Such a plan if executed would fill in gaps in strategic intelligence picture over a period of time. This would have its happy fall out on MI’s own intelligence acquisition plans that would also include ELINT inputs which would become the real time intelligence purveyor of the future. It would also help identification of other secondary requirements like specialised language requirements and country specialisation.

12.0   Intelligence staffing

Military intelligence is a specialised job that requires the application of military knowledge to understand the information needs of the battle field and provide useful assessments to the fighting forces. Skill sets required for MI staff in future operations of force projection have widened in scope requiring real time assessment capability. No doubt the quantum jump in communication and information technology provides useful tools for the MI to meet this requirement. However, much of its success would depend upon the training imparted to intelligence staff to be technologically savvy in keeping with the dynamics of the emerging battle field needs.

13.0   HUMINT planning

Sri Lanka experience has shown MI’s HUMINT success is directly proportional to the investment made prior to the operation. It takes about 18 months to two years to develop useful HUMINT sources in a green field, overseas territory. Fortunately, in Sri Lanka among Tamils and Sinhalas we had sympathetic sections that were prepared to help us out. The local government and armed forces were also generally friendly. Future overseas operations might not enjoy such advantages. Intelligence planners will have to assess and understand the environmental dynamics in an overseas setting in advance to meaningfully develop HUMINT resources organically and coordinate with other intelligence providers to fulfil the expectations of our forces in overseas operations of the future.  

14.0   Getting ready for technology driven overseas theatres of war

With the nation poised to emerge as a regional power in the near future, MI has to transform itself into a technology driven organisation to meld TECHINT, ELINT, SIGINT and HUMINT inputs on a real time basis to meet the requirements of force projection overseas. Focus on intelligence management rather than mere information management is likely to be the order of the day in the near future. That would by and large remove the aberrations of intelligence acquisition and coordination and contribute meaningfully to assist operational planning and execution. 

 

---------------------***------------------------

 

 

 

---

[1] Apart from the MOS, MEA/Cabinet Secretary, the members of the Core Group included the three vice chiefs of staff, Joint Secretary MEA, Joint Secretary PMO, DGMO, DGMI, Director IB, Director (Secretary) RAW and Principal Information Officer.

[2] The designation of the force as Indian Peace Keeping Force was formalized only a few years after Indian troops were withdrawn from Sri Lanka in 1990. In this paper the term IPKF denotes the employment of Indian troops during the period from August 1987 to March1990