Three Questions on Trump's MAGA effect on India

Col R Hariharan

[Three questions raised by a media scribe are answered here]

Is the US working against Indian interests?

This question cannot be answered in the binary of yes or no. It has to be answered in the backdrop of the robust defence partnership that has grown during the last two decades between India and the US. Both the countries have signed several key agreements that enhance military cooperation, interoperability and strategic alignment between them. These include

·      LEMOA (Logistics Exchange Memorandum of Agreement) allowing both countries to use each other's military facilities for replenishment, enhancing operational reach and logistics support. 

·      COMCASA (Communications Compatibility and Security Agreement) signed in 2018, facilitates secure communications between U.S. and Indian military systems, enabling interoperability during joint operations. 

·      BECA (Basic Exchange and Cooperation Agreement) signed in 2020, allows sharing of geospatial intelligence and satellite data for improved targeting and navigation. 

·      ISA (Industrial Security Agreement) signed in 2019, enables the transfer of classified technology and information to Indian private defence firms, boosting co-development and co-production.

·      Last year, India signed SOSA (Security of Supply Arrangement), which ensures priority access to defence goods and services during emergencies, strengthening supply chain resilience. The two countries have signed an MoU on Liaison Officers that enable deployment of Indian officers to U.S. commands (starting with U.S. Special Operations Command), improving coordination and information sharing. They have also signed a 10-Year Defence Framework for long-term roadmap for defence cooperation, focusing on joint production, technology transfer, and strategic alignment. 

·      The Autonomous Systems Industry Alliance (ASIA) is a collaborative initiative for Underwater Domain Awareness (UDA), reflecting growing interest in maritime security. Besides these, India and US cooperation in space have moved beyond astronaut training and commercial transactions. 

·      A joint Earth-observing satellite using dual frequency synthetic aperture radar is scheduled for launch from India's Satish Dhawan Space Center under the NASA-ISRO NISAR agreement.

·      India is also a member of the Quad - quadrilateral framework - consisting of Australia, India, Japan and the US which came into existence in the wake of Covid pandemic, to enhance supply chain cooperation following Chinese domination of chip and rare earths industries.

These agreements have enabled India to acquire from the US MH-60R Seahawks, Apache helicopters and P-81 maritime patrol aircraft, enhancing India's airlift, logistics and surveillance capacities. India's maritime surveillance and cooperation in the Asia-Pacific has now become reality. GE has become the supplier for engines for LCA Tejas light combat aircraft. Co-production deals are underway for Javelin anti-tank missiles and Stryker combat vehicles. In fact, India is the first non-treaty partner to whom the US has offered the Sea Guardian UAS under the Missile Technology Control.  

This is perhaps the reason why PM Narendra Modi reacts after a lot of deliberation to POTUS Donald Trump's provocative comments and moves affecting good relations with India. These include slapping 50+50 % tariff for energy trade with Russia and increasing visa fee to $100,000 and cutting down on visas for foreign students.

PM Modi probably understands Trump's guiding lights better than others. Trump is guided by "Make America Great Again" (MAGA) - a nationalist framework that emphasizes American sovereignty, economic self-interest, and a rejection of globalist "entanglements". His foreign policy, which is marked by transactionalism, unilateralism and a focus on domestic revival over international commitments. As a result, promoting domestic manufacturing and imposing tariffs to protect American industries has been adopted as his state policy.

He has reduced the US involvement in multilateral organisations like the UN, WHO and even NATO. He advocates military deterrence while avoiding foreign wars. Trump also emphasises traditional values and national pride as fundamental to his policy pronouncements. As a result, the Trump-Vance Doctrine seeks to avoid open ended military commitments forcing its foreign allies to spend more on defence.  He treats foreign relations as deals rather than diplomatic initiatives. As a result short term gains and personal leverage have replaced his moves even with long-term allies like Japan and NATO members. 

Trump has adopted tariff driven trade policy, imposing sweeping tariffs on imports to rebalance trade deficits and revive American industry. This has not only affected US relations with allies but has skewed global supply chains.  As a commentator says in the Centre for International Governance Innovation, Trump's foreign policy increasingly centers around his own image, shifting from MAGA to MTGA (Make Trump Great Again) to assert his dominant personality replacing ideology driven US foreign policy doctrines like Bush's neoconservatism or Obama's multilateralism. His repeated claims of mediating in the recent Op Sindoor conflict between India and Pakistan despite India's stout denial, bringing peace between Armenia and Azerbaijan and Cambodia and Thailand also vouch for his quest for the Nobel Peace Prize. 

"Is Washington seeking to contain India strategically? What do you make of the developments in the region and beyond?" 

These questions have to be examined in Trump's ideological backdrop discussed earlier. In my view, there are three prongs to Trump's US policy approach to India: 

a. Use of US trade talks with India as a bargaining chip to compel India to whittle down its close relations with Russia and eliminate threat posed to American unilateralism by multilateral alliances like BICS. 

b. Restrict India's ambitions to South and Central Asia by using Deep State to trigger anti-India sentiments in its neighbourhood. I see a pattern in the popular uprisings noticed particularly in Bangladesh and Nepal, though in Sri Lanka it was different.  Reviving US-Pakistan strategic relations is also part of this strategy apart from US ambitions to gain control over Afghanistan and Iran (as also the abolishing US' waiver given to India over Chabahar port from US sanctions slapped on Iran).

How should India perceive growing U.S.-Pakistan bonhomie and perceived U.S. attempts to increase foothold in South Asia, including in Afghanistan? Is that something that New Delhi should be concerned about?

India should be wary of developments in US-Pakistan bonhomie. Perhaps, time for India to read the red lines on Pakistan in every foreign policy palaver with the US. I see the US initiative in Pakistan as more than keeping India engaged. It will help America tackle Iran (as the possibility of Iran-Russia-China triumvirate emerging stronger cannot be ruled out). As a part of it, the US probably hopes to regain control of Bagram airbase as a trade off for helping Taliban-ruled Afghanistan to regain international recognition. It will also cut down India's independent quest to repair relations with the Afghan Taliban. I see the recent strategic cooperation agreement between Saudi Arabia and Pakistan as part of the US initiative to help the US' anti-Iran strategy.   

India should adopt a policy not subject to the vagaries of Trump's US policy. India should not hyphenate its approach to the US to the latter's Pakistan policy. One can expect the scaling down of US rhetoric on India as concessions are given to US trade in the talks. Already, $100,000-visa is a little watered down by the US. It has announced that it is not for renewals. We can expect conditions for student visas also to be watered down as universities are clamouring. It is good to remember under POTUS Trump, foreign policy is irrevocably linked to making "deals". 

 

Outrage Grows Over Indian Migrants In Shackles

Chained and Shackled: Deportation or Human Rights Violation?

 By Col R Hariharan | Magazine|Special| India Legal | February 10, 2025

https://indialegallive.com/magazine/outrage-grows-over-indian-migrants-in-shackles/

The recent deportation of 104 Indian illegal migrants from the United States has sparked an international outcry—not merely for the act of deportation itself, but for the brutal manner in which it was carried out. Images and reports of men handcuffed and shackled aboard a US military aircraft, transported like criminals, have fuelled criticism from human rights groups and Indian lawmakers.

The first batch of deportees, including 19 women and 13 minors, landed in Amritsar on February 5, their journey back marked by humiliation and harsh treatment. Many of them had spent between Rs 30 lakh and Rs 1 crore to undertake perilous routes through multiple countries in a desperate attempt to reach the US, only to be arrested and forcibly expelled.

The uproar reached the Indian Parliament during the Budget Session, with External Affairs Minister S Jaishankar acknowledging concerns over their treatment and assuring that India is engaging with US authorities to ensure basic human dignity for deportees. “We are taking this up at the highest levels,” he said, responding to opposition demands for stronger action.

Harsh US policies under scrutiny

The crackdown is part of former President Donald Trump’s aggressive immigration policy, which he revived immediately after taking office for his second term. The US, home to an estimated 11 million illegal immigrants—including around 7,25,000 Indians—has intensified deportations, justifying them as national security measures. The latest deportation, labelled a “national security operation” by US authorities, saw deportees flown home aboard a C-17 military aircraft, a mode typically used for defense missions rather than human transport.

According to Title 8 of the US Code, unauthorized entry into the US is a criminal offense, and deportation follows as a legal consequence. However, the use of excessive restraints has raised alarms. The 2012 Standard Operating Procedures (SOPs) of US Immigration and Customs Enforcement (ICE) allow for the use of restraints during deportation flights, but rights groups argue that indiscriminate shackling of non-violent migrants is degrading and unnecessary.

India’s Response and The Bigger Question

With 487 more Indian migrants facing imminent deportation, the debate over their treatment is unlikely to fade. Prime Minister Narendra Modi is expected to raise concerns over immigration policies when he meets President Trump during his visit to the US on February 12-13. While trade and strategic ties remain key issues, the treatment of deported Indian citizens will add another layer to diplomatic discussions.

Yet, beyond the outrage over their return, a critical question looms: Why are so many Indians risking everything to migrate illegally? The answer lies in a thriving network of human traffickers operating in states like Punjab, Haryana, Gujarat, and Kerala. Exploiting desperation, these syndicates charge exorbitant sums, promising safe passage to the US and other Western nations.

If India is serious about protecting its citizens, cracking down on these illegal networks must be a priority. Preventing unsafe migration at its source is just as important as ensuring humane treatment abroad.

“Deportation is a legal process. But shackling people like criminals is an assault on human dignity.”—Amnesty International.

—The writer is a retired military intelligence specialist on South Asia associated with the Chennai Centre for China Studies

 

 

 

Beware of the Smiling Dragon

History has shown that we can’t trust our wily neighbour. Even as they smile and shake hands, they periodically needle India, as Galwan has shown. So, can much be read into the Chinese foreign minister’s visit?

Col R Hariharan |Columns| India Legal | March 26, 2022

https://www.indialegallive.com/column-news/india-china-ties-galwan-ladakh-wang-yi-visit/

This article is not about “The Smiling Dragon”, the 1963 cult book by Helen E Peck and Jennie T Dearmin that tells the heart-warming story of a boy and his family and the Japanese culture and artistry surrounding kite flying. The book triggered the cult of the Smiling Dragon and a whole genre of cartoons and Japanese kites that continue to flourish to this day.

But today, it is related to realpolitik—of China’s dragon dance nearer our western and northern borders. Media speculation about an impending “surprise” visit of Chinese foreign minister Wang Yi came true when he landed in New Delhi on the night of March 24 from Pakistan. The Ministry of External Affairs (MEA) had been keeping mum, although it will be the first trip by a senior Chinese leader to New Delhi after the Galwan clash on June 15, 2020, in eastern Ladakh.

The Galwan incident was a moment of truth for India and Modi as it dashed his hope of building a win-win relationship with China despite the border dispute. After the incident, India took a series of actions to curb the influence of Chinese businesses and banned over 55 popular mobile apps. In spite of this, China continues to dominate India’s external trade; last year, it clocked a whopping $131 billion. At the same time, India has taken a number of measures to encourage manufacturers to “make in India” to replace imports from China. The fruits of these efforts are evident as India’s export of smart phones has jumped to Rs 43,000 crore from Rs 1,300 crore four years ago.

Both India and China have held a number of talks to defuse the military confrontation along the border. In September 2020, foreign ministers S Jaishankar and Wang Yi met on the side-lines of a meeting of the Shanghai Cooperation Organisation (SCO) in Moscow. Their extensive talks led to a five-point agreement to resolve the border confrontation in eastern Ladakh. The agreement aimed at implementing policy measures to defuse the border situation by the disengagement of troops, avoiding all action that could lead to confrontation and observing all protocols and agreements on border management to restore peace and tranquillity.

They met again in July and September 2021 on the sidelines of two SCO meetings in Dushanbe, capital of Tajikistan. Their talks continued to focus on ending the border confrontation. At the military level, border talks between commanders of both sides have led to progressive withdrawal of troops from friction points along the border. However, even after 15th round of commanders’ talks, held in March this year, withdrawal of troops from three friction points continues to be elusive. These include Patrolling Point (PP)-15 in the Gogra-Hot Springs area, Demchok and Depsang plain.

In spite of these efforts to build mutual trust, China periodically needles India on the border issue by publishing visuals of Indian prisoners in the Galwan incident. China has also created infrastructure to station troops permanently and populate villages created along the border. India was not amused when a commander of the Chinese forces who was wounded in the Galwan clash was used as a torch-bearer in the relay in the Winter Olympics in Beijing in February 2022.

Has the Chinese finance minister come with a proposal to ease the standoff at Ladakh border that has defied resolution during the last 18 months? It is unlikely to be such a simple process if we go by the Chinese dragon’s wily ways in the past. After all, even as Chinese President Xi Jinping was sitting with Modi on a traditional swing on the Sabarmati river front in Ahmedabad during his first ever visit to India in September 2014, Chinese troops were intruding across the Line of Actual Control (LAC) in Depsang plains in Ladakh.

Wang Yi is scheduled to meet with the National Security Adviser Ajit Doval, after which he will meet Jaishankar before taking off for Kathmandu. Apart from the border issue, there are other issues like the fate of 12,000 Indian students stuck in China after the Covid pandemic and reducing India’s trade deficit of Rs 80 billion with China.

But there are two elephants in the room—the Quadrilateral framework and the fallout of the Ukraine issue, affecting both India and China. These two issues could be the focus in Wang’s parleys in India.

The firming up of the Quadrilateral framework with Australia, India, Japan and the US as members has been a red rag for China ever since its inception in 2017. The Quad framework is not only to curb China’s increased muscle flexing in South China Sea and in the Indo-Pacific theatre, but it also aims to reduce the overdependence of international supply chains dominated by China.

After the Quad leaders’ virtual meeting in March 2021, a joint statement was issued titled the “Spirit of Quad” spelling out the group’s objectives and approaches. It included a joint initiative to bolster supply chain security for semi-conductors and their vital components, launch of a 5G deployment under the critical and emerging technologies, forming of a Quad senior cyber group to evolve shared cyber standards, development of secure software and decision on satellite data sharing. These have increased China’s suspicion of Quad members ganging up to whittle down its influence in emerging areas of technology.

China had been breathing fire and brimstone, particularly after India joined the Quad framework to curb its overreach in the Indo-Pacific. China had been warning not only India, but also browbeating Bangladesh and Sri Lanka about joining the Quad. After a Quad in-person summit meeting was held in the US in September 2021, the Communist Party of China’s tabloid, Global Times, warned India, Japan and Australia that the US will “dump them like trash” as it did to its allies in Afghanistan. It “warned” India, Australia and Japan against following the US “too far” as China would retaliate.

The editorial claimed that the US was trying to adopt an “Asian versus Asian” policy. They were pitting regional countries against each other by engaging with them. It attacked Japan’s PM Yoshihide Suga of “hyping up” the Chinese military threat to the Quad. It also said that India was not sure about the help it would receive from the US if it happens to engage in a conflict with China.

Russia’s “special military operation”, a euphemism for the invasion of Ukraine last month, and the strong response by the US and European countries, including non-members of NATO, have caught both India and China on the back foot. The strong sanctions slapped on Russia are likely to cause many problems to both India and China as they have strong multifaceted relations with Russia. It is not surprising that both the countries abstained while voting on all resolutions condemning Russia for invading Ukraine in the UN Security Council, UN General Assembly and the UN Human Rights Council. This has probably triggered fresh hopes in China to make common cause with India on the Ukraine issue. This could help China repair its fractured relations with India.

Meanwhile, the Chinese foreign minister seems to have shot himself in the foot with his statement at the Organisation of Islamic Countries (OIC) foreign ministers meeting in Islamabad on the eve of his visit here. He was reported as saying that China had the “same desire” as its Islamic friends on the issue of Kashmir and will continue to support the people of Palestine and Kashmir in their “just freedom struggle”.

Responding to media queries on these remarks, MEA spokesman Arindam Bagchi said: “We reject the uncalled reference to India by the Chinese Foreign Minister Wang Yi during his speech at the Opening Ceremony. Matters related to the UT of Jammu & Kashmir are entirely the internal affairs of India. Other countries have no locus standi to comment. They should note that India refrains from public judgement of their internal issues.”

Perhaps, a more forceful way of conveying India’s anger could have been to call off the visit of the Chinese foreign minister to New Delhi. But diplomacy and realpolitik work in strange ways. Wang Yi’s South Asia trip itself might be on a totally different mission: to boost President Xi’s standing as a “peace maker” when his term ends in 2022 and his widely expected election as lifetime presidency during the year.

 In any case, there are limitations in reading the Chinese mind. In this context, it is good to remember former US Secretary of State Henry Kissinger’s pithy comment: “A turbulent history has taught Chinese leaders that not every problem has a solution and that too great emphasis on total misery over specific events could upset the harmony of the universe.”

We will have to wait and watch for any statements or their absence at the end of Wang Yi’s visit to India. So let us beware of the Smiling Dragon. Even when it smiles, its breath of fire may singe others.

—The writer is a retired military intelligence specialist on South Asia associated with the Chennai Centre for China Studies

American exceptionalism continues within Quad

 While the Quad meets India’s aspiration of becoming “a stabilising power”, the “India way” is not only being tested by China, but by other members of the group, particularly the US.

 

Col R Hariharan | Cover Story |IL Feature| India Legal | May 4, 2021

https://www.indialegallive.com/cover-story-articles/il-feature-news/quad-us-japan-india-australia/

 

India’s strategic security challenges have become more complex after the “coming of age” of the Quad—the Quadrilateral strategic grouping of the US, Japan, India and Australia. The Quad is no doubt China centric and was formed to ensure a free and open international order based on the rule of law in the Indo-Pacific. However, the virtual summit meeting of the leaders of the four countries, held on March 12, identified a whole array of interests, well beyond the traditional contours of the Indo-Pacific.

The smorgasbord of Quad objectives typically include “the economic and health impacts of Covid-19” and climate change. Universal issues like managing cyberspace, critical technologies, counter-terrorism, quality infrastructure investment, humanitarian assistance and disaster relief, as well as managing maritime domains, also figure in Quad’s areas of interest.

India is the only Quad member sharing a 3,488-km-long land border with China. Since the last decade, China had been creating maritime assets in the Indian Ocean in Myanmar, Hambantota (Sri Lanka), Gwadar (Pakistan) and Djibouti (Africa). India has a pivotal role in not only managing the maritime security of the Indian Ocean, but also in interdicting any threat to international sea lanes at choke points. This was evident from the number of bilateral, trilateral and quadrilateral exercises conducted with the Indian Navy in the Indian Ocean this year.

On the other hand, the Quad meets India’s aspiration of becoming “a stabilising power”, as articulated by External Affairs minister Dr S Jaishankar at the ORF’s Raisina Dialogue in April 2020. He said it was “not the India way to be a disruptionist power internationally”. The “India way” was not to be “self-centred or mercantilist”. Therefore, it was important to be global and law-abiding (or rule-based) and consultative.

Jaishankar identified “four or five sharp descriptions” in his vision of the “India Way”. These included bringing India’s capacities for global good to provide security and connectivity and firmly dealing with challenges like terrorism and climate change. India would be a “decider or a shaper” than “abstainer” on issues like climate change and connectivity and a “just and fair standard bearer for the South by political inheritance”. Finally, Brand India would be unique as a power, connected by an extraordinary diaspora, shaping the international discourse while being rooted in Indian tradition and heritage.

India had always been proud of its strategic autonomy. But Jaishankar’s intervention during the Dialogue indicated India’s readiness to adapt it to the strategic needs of the “India Way”. He said the world was moving towards “multipolarity, rebalancing and plurilateralism. Shared values and comforts are creating new combinations”.

We can expect the lofty vision of the “India Way” to be tested at every stage of the country’s participation as an active member of the Quad. It will now be circumscribed not only by the compulsions of managing delicate bilateral relationship with China, but also other members of the Quad, particularly the US.

The US is known for ignoring the sensitivities of friends, as much as foes. On April 7, the US 7th Fleet announced that one of its warships, USS John Paul Jones (DDG 53) “asserted navigational rights and freedoms approximately 130 nautical miles west of Lakshadweep Islands, inside India’s exclusive economic zone, without requesting India’s prior consent, consistent with international law”. It is strange that the US 7th Fleet talks of taking “a position consistent with the international law”, though the US has neither signed nor ratified the United Nations Convention on the Law of the Sea (UNCLOS) unlike India or China.

This raised the hackles of New Delhi. The statement of the ministry of external affairs on the incident pointed out that India’s stated position as per the Convention does not authorise other States to carry out “military exercises or manoeuvres, in particular those involving the use of weapons or explosives, without the consent of the coastal state” in the Exclusive Economic Zone and on the continental shelf. This is consistent with the two declarations India made while ratifying the UNCLOS in June 1995. 

The incident came close on the heels of the Quad summit meeting where the US shared a commitment to a “shared vision for the free and open Indo-Pacific” and a region that is “inclusive, healthy, anchored by democratic values, and unconstrained coercion”. India now enjoys a close defence relationship with the US on par with NATO allies. The US had in the past rushed defence armament and equipment to meet India’s urgent needs during its confrontation with China in Ladakh.

Admiral Phillip Davidson, commander of the US Navy’s Indo-Pacific Command, had recently said: “Our relationship with India remains one of Indo-Pacific Command’s highest priority.” He called India a “vital partner in strengthening the security and stability” in the region. “A strong US-India strategic partnership is indispensable for peace, prosperity and security in the Indo-Pacific,” he said.

Against this backdrop, what was the 7th Fleet trying to prove by conducting the Freedom of Navigation of Operation (FONOP) in India’s EEZ? It could only be called American exceptionalism, which shaped Trump’s America First slogan.   

According to a Pew survey of March 2021, 89 percent of US adults consider China a competitor or enemy, rather than a partner. Many also support taking a firmer approach to the bilateral relationship, whether by promoting human rights in China or getting tougher on it economically. The percentage of Americans who think limiting China’s power and influence should be a top foreign policy priority has gone up to 48 percent from 32 percent in 2018.

US President Joe Biden’s China policy reflects the popular perceptions inherited from Trump’s fractured relationship with that country. It includes ongoing trade war and mutually imposed sanctions on senior Chinese officials for belligerence in South China Sea, particularly against Taiwan and Japan, and human rights aberrations. However, on other global issues like climate change and participation in the UN Human Rights Council, Biden has reversed Trump’s policies. 

As the 7th Fleet incident showed, the US wears its national interest on its sleeve as much as China. Building India’s relationship with the US within the Quad’s ambit will require a lot of deliberation on crucial issues. This was demonstrated initially by the US reluctance to comply with India’s request for assistance in combating the Covid-19 pandemic. Of course, it came with full force after a lot furore was raised within and outside the US.

China’s lukewarm reaction to the Quad in the early years appears to be undergoing a change in the second half of 2020, coinciding with its deteriorating relations with India. Probably, the trigger was the Quad foreign ministers meeting in October 2020, when they discussed a coordinated approach to fight Covid-19 and a regional infrastructure for development. The latter was probably construed as the beginnings of a response to the much-touted Belt and Road Initiative. China was also probably disappointed at the newly elected POTUS broadly reiterating Trump’s China policy.

But the touchstone was probably the Quad summit meeting which transformed the informal framework into a formal grouping with a broad set of objectives, challenging China’s quest for a new world order. China’s reaction to the transformation was caustic. Foreign ministry spokesman Zhao Lijian saw Quad as a mechanism to contain China’s global rise. He accused the group of being dedicated to undermine China’s interests. After the Quad summit, China’s defence ministry said the group “hangs on to Cold War mentality, pursues group confrontation, is keen on geopolitical games, uses the so called China challenge as an excuse to form cliques, and openly incites discord between regional countries”.

Now China seems to have decided to enter into a no-holds barred action in South Asia. Its State Councillor and defence minister Gen Wei Fenghe made a fleeting visit to Dhaka on May 27. He called upon President Abdul Hamid and discussed furthering military cooperation between the two countries.

During the meeting, Wei said that China and Bangladesh are at a crucial time in national rejuvenation and development. To jointly maintain regional peace and stability, the two sides should make joint efforts against powers outside by setting up a military alliance in South Asia and practising hegemonism, a not so apparent reference to the Quad grouping. He also discussed the international and regional situation with Bangladesh COAS Gen Aziz Ahmed.

From Dhaka, Wei flew to Colombo, where after meeting President Gotabaya Rajapaksa and Prime Minister Mahinda Rajapaksa, he said that peaceful development and win-win cooperation is the global trend and the “right way” forward. He added that certain major countries were keen to form cliques and factions and seek regional hegemony, which goes against people’s shared aspiration and severely harms the interests of regional countries.

It is clear that China’s multifaceted focus will now be on India’s South Asian neighbours. This was evident from a video conference organised between the South Asian countries and China to discuss Covid. High- level representatives of Bangladesh, Nepal, Sri Lanka, Afghanistan, Nepal and Pakistan participated in it. India, Bhutan and the Maldives did not participate in the conference.   [Written on April 29, 2021]

[The writer is a military intelligence specialist on South Asia, associated with the Chennai Centre for China Studies Institute.]

இருமுனைப் போருக்கு தயாராகும் சீன-பாகிஸ்தான் கூட்டணி

கர்னல் ஆர் ஹரிஹரன் | Chennai Centre for China Studies

C3S Article 71/2020 |December 16, 2020 | https://bit.ly/37oLTOB

 

சீன-பாகிஸ்தான் உறவை, இரு நாட்டு தலைவர்களும் வழக்கமாக “இமயத்தை விட உயரமானது, கடலை விட ஆழமானது“ என்று வர்ணிப்பார்கள். தற்போது, சீன-பாகிஸ்தான் உறவுகள் வளரும் வேகத்தைப் பார்த்தால், அவை, மேலும் புதிய இமய உச்சியையும், கடல் ஆழத்தையும் எட்டிவிடும் சூழ்நிலையை நெருங்குவது தெரிகிறது . 

 

சீன அதிபர் ஷீ ஜின்பிங் 2013ல், சீனாவை ஆசிய, ஐரோப்பிய, ஆப்பிரிக்க  நாடுகளுடன் இணைக்கும் "21ம் நூற்றாண்டின் சில்க் ரோடு" என்று கூறப்படும் பல்முனை கட்டமைப்பு திட்டத்தை துவக்கிய பின்பு, அதன் வெற்றிக்கு பாகிஸ்தான் இன்றியமையாத அங்கமாக மாறியுள்ளது. ஆகவே, இரு தரப்பும் சீன-பாக் நல்லுறவை மேலும் தொடர்ந்து வலுப்படுத்தி வருகின்றன. இந்த திட்டத்தினால், இருநாடுகளின் பாதுகாப்பு சித்தாந்தத்தின் அடிப்படையான "இந்திய எதிர்ப்பு" என்ற குறிக்கோள், மேலும் பலமடைந்துள்ளது. அதனால், சீன-பாகிஸ்தான் போர்ப்படைகள் இந்தியாவை எதிர்த்து ஒருங்கிணைந்து, ஒரே சமயத்தில் இருமுனைப் போரை நடத்தும் முயற்சி மேலும் எளிதாகி வருகிறது. பாகிஸ்தானில் உருவாகும், சில்க் ரோடின் அங்கமான, சி. பி. இ. சி ("சீன, பாகிஸ்தான் பொருளாதரப் பாதை" ) திட்டம், சீன மற்றும் பாகிஸ்தான் படைகள் இந்தியாவை எதிர்த்து இரு போர்முனைகளிலும் ஒன்றாக செயல்படும் அபாயத்தை அதிகரித்துள்ளன.

 

இந்தியா, சீனாவின் சில்க் ரோடு திட்டத்தில் சேர திட்ட வட்டமாக மறுத்த பின்பு, பாகிஸ்தான் மற்றும் சீனாவின் செயல்பாடுகளில், இந்திய எதிர்ப்பு மேலும் வெளிப்படையாகவே வெளியாகிறது. அதன் ஒரு உருவகமே, தற்போது கிழக்கு லடாக் எல்லையில் இந்திய-சீன ராணுவங்களிடையே நிலவும் பதட்ட நிலையாகும். பாகிஸ்தான் காஷ்மீர் எல்லையில் தொடர்ந்து, பாக் தீவிரவாதிகள் ஊடுருவலை உசுப்பி விடவும், உலக அளவில் பாகிஸ்தான் தொடுத்துள்ள இந்திய எதிர்ப்பு பிரசாரத்தை அதிகரிக்கவும், சீனா இந்தியாவுக்கு கொடுக்கும் போர்முனை அழுத்தம், மேலும் பாகிஸ்தானை ஊக்குவித்துள்ளது. 

 

கடந்த நாற்பது ஆண்டுகளில், சீனா, பாகிஸ்தான் ராணுவ வலிமையை பல்வேறு விதங்களில் வலுவாக்கியுள்ளது. முக்கியமாக அணு ஆயுதம், ஏவுகணைகள் மற்றும் போர் விமானங்கள் ஆகியவற்றை பாகிஸ்தானில் உற்பத்தி செய்வதில் சீனாவின் பங்கு இன்றியமையாததாகும். சில ஆண்டுகளாக, சீனாவின் ஆதிக்க ஆளுமைகளால்,  தெற்காசிய மற்றும் இந்தியப் பெருங்கடல் பகுதிகளில் பாதுகாப்பு சூழ்நிலை மாறி வருகிறது. அதை சமாளிக்க, இந்திய-அமெரிக்க பாதுகாப்பு உறவுகள் தொடர்ந்து வலுவாகி வருகின்றன. அதற்கேற்ப, சீன-பாக் பாதுகாப்பு உறவுகளின் நெருக்கமும் அதிகமாகி வருகிறது. 

 

ஆகவே, இந்தியா, வளர்ந்து வரும் சீன-பாக் உறவுகளை, முக்கியமாக பாதுகாப்பு உறவை, தொடர்ந்து கவனத்துடன் கண்காணித்து வருகிறது. சீனாவின் கை பாகிஸ்தானில் ஓங்குவதை, சீனாவின் தேவைகளுக்கு ஏற்ப, பாகிஸ்தான் ஆட்சியாளர்கள் பல உள்நாட்டு மாற்றங்களை செய்து வருவது காட்டுகிறது. உதாரணமாக, சீனா, பாகிஸ்தானில் பெரும் பணம் புழங்கும் சி.பி.இ.சி திட்டத்தின் செயல்பாடுகளில் பல குறைபாடுகள் நிலவுவதாக அதிருப்தி தெரிவித்தது. உடனே, பிரதமர் இம்ரான் கான், தனது வலது கரமாக ஆலோசனையாளராக செயல்பட்டு வந்த, முன்னாள் ராணுவ உயர் அதிகாரியான, லெப்டினென்ட் ஜெனரல் அசிம் சலீம் பாஜ்வா-வை சி. பி. இ. சி செயலாக்க கட்டமைப்பின் தலைவராக நியமித்தார். ஏற்கனவே, ஊடகங்களில் பாஜ்வா பல பொருளாதார ஊழல்களில் ஈடுபட்டுள்ள செய்திகள் வந்தது, வேறு விஷயம்! அது போலவே, சீனாவின் விருப்பத்துக்கு இணங்க, பாகிஸ்தான் ஆக்கிரமப்பில் உள்ள, காஷ்மீரின் அங்கமான கில்கிட்-பால்டிஸ்தான் பகுதியை, அரசு ஒரு தாற்காலிக மாநிலமாக மாற்றியுள்ளது. இந்தப் பகுதி வழியாகவே, இருநாடுகளையும் இணைக்கும் காரகோரம் பெருவழிச்சாலை செல்கிறது குறிப்பிடத்தக்கது. 

 

இத்தகைய சூழ்நிலையில், சீனாவின் பாதுக்காப்பு அமைச்சர் ஜெனரல் வேய் ஃபெங்-கே நவம்பர் மாதக் கடைசியில், தனது நேபாளப் பயணத்தை முடித்துக் கொண்டு, பாகிஸ்தான் பயணத்தை மேற் கொண்டது குறிப்பிடத்தக்கது. சீன அமைச்சர் சீன-பாக் நல்லுறவை வளர்க்க செய்த சேவையை பாராட்டி, பாகிஸ்தான் அதிபர் டாக்டர் அரீப் ஆல்வி, அவருக்கு நிஷான்-ஏ-இம்தியாஸ் (உயர்) என்ற உயரிய பட்டத்தை அளித்து கௌரவித்தார். ஜெனரல் வேய் ஃபெங்-கே, பாக் ராணுவத் தலைவர் ஜெனரல் பாஜ்வாவை சந்தித்து, புதிய சீன-பாகிஸ்தான் பாதுகாப்பு ஒப்பந்தம் ஒன்றில் கையெழுத்திட்டார். அப்போது, இருவரும் பிராந்திய பாதுகாப்புக்கான தங்கள் நாடுகளின் கருத்துக்களை பகிர்ந்து கொண்டு, அதை மேலும் வலுப்படுத்த ஆலோசனை மேற்கொண்டதாக பாக் ராணுவ செய்திகள் கூறின. 

 

தற்போது இந்திய எல்லையின் அருகே, சீனா-பாகிஸ்தான்  விமானப்படை விமானங்களும், படை வீரர்களும்  தமது ஒருங்கிணைந்து செயல்படும் திறனை அதிகரிக்க, "ஷாஹீன்-9" என்ற விமானப் போர் பயிற்சி டிசம்பர் 9ந் தேதி துவங்கியது. பாகிஸ்தானில் சிந்து மாநிலத்தில் உள்ள பொலாரி விமானப்படை தளத்தில் ஆரம்பித்த  இந்தப் பயிற்சி, டிசம்பர் கடைசி வரை நீடிக்கும். பயிற்சியின் ஆரம்ப நிகழ்ச்சியில், சீன விமானப்படையின் உப தலைவர் மேஜர் ஜெனரல் சுன் ஹாங், மற்றும் பாகிஸ்தான் விமானப்படை (போர்முறை) உதவித் தலைவர் ஏர் வைஸ் மார்ஷல் அஹமத் சுலேரி பங்கு பெற்றனர். அப்போது, பயிற்சியின் குறிக்கோளைக் குறித்து பேசிய சுலேரி, பொதுப்படையாக இரு தரப்பு படைகளும் ஒருங்கிணைந்து செயல்படும் திறனை அதிகரிக்கவும், மற்றும் நல்லிணக்கத்தை வளர்க்கவும் அது உதவும் என்று கூறினார். ஆனால், சீன ஜெனரல் இந்தப் பயிற்சி போர் முனை செயல்  திறனை அதிகரிக்கும் என்று கூறியது குறிப்பிடத்தக்கது.

 

இரு நாடுகளுக்கும் உள்ள நெருங்கிய பாதுகாப்பு உறவுகளை மேலும் பலப்படுத்த,  இரு நாட்டு விமானப்படைகளும் 2011ம் ஆண்டிலிருந்து, இத்தகைய கூட்டுப் பயிற்சியை நடத்தி வருகின்றன. இருந்தாலும், தற்போது இந்திய-சீன எல்லையில் எட்டு மாதங்களாக தொடரும் பதட்டமான பாதுகாப்பு சூழ்நிலையில்,  இந்த ஆண்டு நடக்கும் பயிற்சி முக்கியமானதாகும். ஏனெனில், 2019ம் ஆண்டு பிப்ரவரி 26ல், இந்திய போர் விமானங்கள் பாகிஸ்தானுக்குள் ஊடுருவி, பல நூறு கிலோமீட்டர் எதிர்ப்பு ஏதும் இல்லாாமல் பறந்து சென்று, பாலாகோட் என்ற இடத்தில் உள்ள தீவிரவாதிகளின் பயிற்சி கேந்திரத்தின் மீது திடீர் தாக்குதல் நடத்தி இழப்பு ஏதும் இல்லாமல் திரும்பின. இந்த சம்பவம், பாகிஸ்தானுக்கு பெரும் கலக்கத்தை ஏற்படுத்தியது தெரிந்ததே. அந்த கலக்கத்தைப் போக்க, சீனாா பல்வேறு முயற்சிகளை தொடர்ந்து மேற்கொண்டு வருகின்றது. 

 

 

இந்த கூட்டுப் பயிற்சியில் எந்த ரக விமானங்கள் பங்கு பெறுகின்றன என்று அதிகாரப்பூர்வமாக அறிவிக்கப்படவில்லை. இருந்தாலும், சீனவின் 4ம் தலைமுறை போர் விமானங்களான ஷென்யாங் ஜே-11, பல வித போருக்கான செங்டூ ஜே-10, ஊடுருவலைத் தடுக்கக்கூடிய செங்டூ ஜே-7 ஆகியவற்றைத் தவிர, சீன-பாகிஸ்தான் கூட்டு முயற்சியில் உருவாக்கப் படும் ஜே-17 ‘தண்டர்’ போர் விமானமும் பங்கு பெறும் என்று எதிர்பார்க்கப் படுகிறது. ஒரு ஊடகச் செய்தியின்படி, இதுவரை நடந்த விமான கூட்டுப் பயிற்சிகளில், இந்த முறை நடப்பது மிகவும் சிக்கலானதும், முக்கியமானதாகவும் ஆகும். ஒட்டு மொத்தமாக, 50 போர் விமானங்கள் பயிற்சியில் பங்கு பெறலாம் என்று எதிர்பார்க்கப்படுகிறது.

 

இந்தியா டுடே-வின் செய்தி பொலாரி பாகிஸ்தானின் எப்-16 போர் விமானங்களின் தளமானாலும், இந்த கூட்டுப் பயிற்சியில் அவை ஈடுபடுத்தப்படவில்லை என்பதை சுட்டிக் காட்டுகிறது. இதற்கு முக்கிய காரணம், பாகிஸ்தான் எப்-16 போர்விமானங்களை அமெரிக்காவின் பொருளுதவியடன் வாங்கியதாகும்.  ஆகவேதான், அந்த போர் விமானங்களை, சீனாவடன்

 நடத்தும் பயிற்சியில் ஈடுபடுத்தி, அமெரிக்கா விதித்துள்ள கட்டுப்பாடுகளை மீறுவதற்கு பாகிஸ்தான் தயக்கம் காட்டுகிறது என்று கூறப்படுகிறது. இது, சீனாவுடன் எவ்வளவுதான் பாதுகாப்பு ஒத்துழைப்பு அளித்தாலும், பாகிஸ்தான் அமெரிக்காவை முழுவதுமாக பகைத்துக் கொள்ள விரும்பவில்லை என்பதைக்  காட்டுகிறது என்பது ஊடகவியலாளர்கள் கருத்து.

 

ஆகவே, இந்தியா அமெரிக்காவுடன் நான்கு பாதுகாப்பு ஒப்பந்தங்களில் கையொப்பமிட்டு, இந்திய-அமெரிக்க பாதுகாப்பு உறவுகளை திடப்படுத்தியுள்ள போது, சீனவும், பாகிஸ்தானும் இருமுனைப் போரை நடத்துவது என்பது எளிதல்ல. அதற்கான, பாதுகாப்பு அழுத்தங்கள் அந்த இருநாடுகாளுக்கும், இன்னமும் ஏற்படவில்லை என்றே தோன்றுகிறது.

 

ஆனால், அதற்கான சூழ்நிலை உருவானால், இரு நாடுகளும் இருமுனைத் தாக்குதலை நடத்த தயங்கமாட்டார்கள் என்பதை, சீனாவும் பாகிஸ்தானும் இதுவரை எடுத்துள்ள கூட்டுப் பாதுகாப்பு முயற்சிகள் காட்டுகின்றன. 

 

அத்தகைய இரு முனைத் தாக்குதலை, இந்தியா எவ்வாறு எதிர் கொள்ளலாம் என்பதை, இன்னொரு கட்டுரையில் ஆராயலாம். 

 

கர்னல் ஆர் ஹரிஹரன், இந்திய ராணுவத்தின நுண்ணறிவுத் துறையில், தெற்காசிய நாடுகள் மற்றும் தீவிரவாதப் பிரிவுகளில் அனுபவம் பெற்றவர்.  அவர் சென்னை சீன ஆய்வு மையத்தின் அங்கத்தினர் ஆவார். ஈ.மெயில்: haridirect@gmail.com​

 

https://www.virakesari.lk/article/96722

https://thinakkural.lk/article/98565

சீனா - எல்லைச் சச்சரவு!

கர்னல் ஆர் ஹரிஹரன் |அந்திமழை | இதழ் 94 | ஜூன் 2020

http://andhimazhai.com/magazine/current.html

இந்திய-சீன எல்லைப் பிரச்சினை கடந்த 70 ஆண்டு காலமாக தொடர்ந்து வருகிறது. 1962-ல் நடந்த இந்திய-சீன எல்லைப் போருக்குப் பின், இரு நாட்டுத் தலைவர்களும் தொடர்ந்து பல்வேறு முயற்சிகள் எடுத்தும், 22 முறை பேச்சு வார்த்தைகள் நடத்தியும், இன்று வரை இரு நாடுகளின் ஒப்புதலுடன் எல்லை முழுமையாக வரையறுக்கப் படவில்லை. ஆகவே அவ்வப்போது இருநாடுகளின் எல்லைப் படைகளுக்கும் மோதல் ஏற்படும் சூழ்நிலை உண்டாவது புதிதல்ல.

எனினும் கடந்த பத்து ஆண்டுகளாக, முக்கியமாக பிரதமர் மோடி பதவிக்கு வந்த பின்னர், இந்திய-சீன உறவை பலப்படத்த பல முயற்சிகள் எடுக்கப் பட்டுள்ளன. எல்லையில் பாதுகாப்புப் படைகளுக்கு இடையே ஏற்படும் தகராறுகள் மோதலாக மாறுவதைத் தவிர்க்க உடன்பாடுகள் கையெழுத்தாகி செயல்பாட்டில் உள்ளன.

தற்போது, உலக அளவில் கோவிட் வைரஸ் தாக்குதலால் வணிக பொருளாதார, நடைமுறைகள் சீர்குலைந்துள்ளன. இதற்கு சீனாவும் இந்தியாயும் மற்ற தெற்காசிய நாடுகளும் விலக்கல்ல. இந்த இரு ஆசிய வல்லரசுகளும் கோவிட் தாக்குதலால் பெரும் பொருளாதார அழுத்தத்தில் மூழ்கியுள்ளன.

இத்தகைய அசாதாரண சூழ்நிலை நிலவும் போது, மே மாத முதல் வாரத்திலிருந்து லடாக் எல்லையில் ஐந்து இடங்களிலும், சிக்கிம் மாநிலத்தின் வடக்கு எல்லையிலும் இந்திய சீனப்படைகளுக்கு இடையே கைகலப்பு ஏற்பட்டு பதட்ட நிலை உருவாகியுள்ளது. இதற்கு காரணம் என்ன?

வழக்கமாக எல்லையில் உள்ள இருநாட்டுப் படைத்தளபதிகளும் தங்கள் மட்டத்தில் பேச்சுவார்த்தை நடத்தி பதட்ட நிலையைத் தவிர்ப்பார்கள். அந்த முயற்சி பலிக்காவிட்டால் இருநாட்டு வெளியுறவு பிரதிநிதிகள் பேச்சுவார்த்தை நடத்தி சுமூக சூழ்நிலை ஏற்பட வழிவகுப்பார்கள்.  ஆனால் அத்தகைய முயற்சிகள் இதுவரை பலித்ததாகத் தெரியவில்லை.

லடாக் பகுதியில் முக்கியமாக பங்காங்க் சோ என்ற ஏரியை ஒட்டிய எல்லையில் இத்தகைய பதட்டமான சூழ்நிலை ஏற்கனவே இரு முறை ஏற்பட்டதுண்டு. அதற்கு முக்கிய காரணம் சென்ற நான்காண்டுகளாக இந்தியா தனது எல்லைப் பகுதிகளில் 61 இடங்களில் கிடப்பில் போடப்பட்ட சாலை அமைப்புப் பணிகளில் தீவிரமாக ஈடுபட்டுள்ளதாகும். அதை சீனா தொடர்ந்து எதிர்த்து வந்துள்ளது. ஆனால் சீனத் தரப்பில் அவ்வாறு எல்லை வரை  சாலைகள் கட்டப்பட்டுள்ளன.

மேலும் எல்லையில் இந்தியப் படைகளை தேவையான போது  உடனுக்குடன் விமான மூலம் அனுப்ப இந்தியா, அமெரிக்காவிடமிருந்து ராட்சத விமானங்களை வாங்கியுள்ளது. இதனால் இந்திய படைபலம் பன்மடங்கு எல்லையில்  அதிகமாகியுள்ளது. மேலும், சீன-பாகிஸ்தான் பொருளாதார மேம்பாட்டு ஒப்பந்தத்தின் கீழ் பாகிஸ்தான் ஆதிக்கத்தில் உள்ள இந்தியாவின் கஷ்மீர் பகுதியில் அமைத்துவரும் பெருவழிச்சாலை மற்றும் ரயில் பாதைகளை இந்தியா முழுமையாக எதிர்க்கிறது.

தற்போதுள்ள பதட்ட நிலையில், இரு நாடுகளும் லடாக் எல்லையில் ஐந்து இடங்களில் ஏறக்குறைய பத்தாயிரம் வீரர்களை போருக்கான தயார் நிலையில் எல்லையின் அருகே குவித்துள்ளன. இது இரு நாடுகளுக்கும் இடையே போர் நிகழும் அபாயத்தை அதிகரித்துள்ளது.

லடாக் பகுதியைப் போல் அல்லாமல் சிக்கிம் பகுதியில் இந்திய சீன (திபெத்) எல்லையில் இருநாடுகளுக்கும் பெருமளவு பிரச்சினை இல்லை. ஆகவே சிக்கிமின் வடக்கு எல்லையில் நகு-லா (தென் கிழக்கு சிக்கிம் எல்லையில் உள்ள நாது-லா அல்ல) கணவாய் பகுதியில் இம்முறை இருபடை வீரர்களுக்கும் நேரடி மோதல் ஏற்பட்டது வியப்பை அளித்துள்ளது.

கடந்த 2017 ஆண்டு ஜூன் மாதம் சிக்கிம்-சீனா (திபெத்)-பூடான் எல்லையின் முச்சந்தியான டோக்லாம் பகுதியில் சீன ராணுவம் பூடானின் எதிர்ப்பை மீறி பூடான் எல்லைவரை புதிய சாலை அமைக்கும் பணியில் ஈடுபட்டதை இந்திய ராணுவம் தடுத்து நிறுத்தியது. அதைத் தொடர்ந்து ஏறத்தாழ மூன்று மாதங்கள் இரு நாட்டுப் படைகளும் இழுபறி நிலையில் தொடர்ந்து எதிர்த்து நின்றன.

இதைத் தொடர்ந்து இருநாடுகளுக்கும் இடையே சுமூகமான சூழ்நிலையை மீண்டும் உண்டாக்க, இந்தியப் பிரதமர் நரேந்திர மோடி-சீன அதிபர் ஷீ ஜிங் பிங் ஊஹான் நகரில் நேரடியாக சந்தித்து பேச்சு வார்த்தை நடத்தினர். அதுபோன்ற சூழ்நிலை உண்டாவதைத் தவிர்க்க இரு நாடுகளுக்கும் பல்வேறு அளவில் உறவை வலுப்படுத்த முடிவெடுத்தனர்.

அத்தகைய உயர் மட்ட சந்திப்பு சாத்தியமா? இந்தக் கேள்விக்கு விடையளிப்பது எளிதல்ல.

சீனாவின் அடிப்படைக் குறிக்கோள்களில் நாட்டின் பாதுகாப்பும், எல்லைச் சூழ்நிலையின் சீரான நிலையும் முக்கியமானவை. சீனாவின் ஒரே நாடு இரு செயல்முறைகள் என்ற திட்டத்தின் கீழ் ஹாங்காங் மற்றும் தைவான் நாட்டையும் சீனாவின் பகுதி என்று செயல் பட்டு வருகிறது. இதை தைவான் ஓரளவு ஒப்புக் கொண்டது. ஆனால் தைவானில் தற்போதை அதிபர் ட்சாய் தேர்ந்தெடுக்கப் பட்ட பின், தைவானின் முழுமையான சுதந்திரம் பெருமளவில் பேசப்படுகிறது. இதை அமெரிக்கா ஆதரிக்கவே சீன-தைவான் உறவில் பெரும் பதட்டம் நிலவுகிறது. அது போலவே சீன-ஹாங்காங் உறவும் இழுபறியில் உள்ளது.

சீன நாட்டின் நாடாளுமன்றமான தேசிய மக்கள் பேரவை கூட்டம் தற்போது நடந்து கொண்டிருக்கிறது.  அந்தக் கூட்டத்தில் ஹாங்காங் மக்கள் நடத்தும் போராட்டங்களை ஒடுக்க சீன அரசுக்கு முழு அதிகாரம் அளிக்கும் சட்டம் தீர்மானிக்கப் பட்டுள்ளது. தைவான் கோவிட் தாக்கத்தை எதிர்த்து வெற்றிகரமாக செயல் பட்டதை உலக நாடுகளுடன் பகிர்ந்து கொள்ளும் முயற்சியாக உலக சுகாதார கட்டமைப்புக் கூட்டத்தில் பங்கு பெற முயற்சித்த போது அதை சீனா வலுவாக எதிர்த்தது. அப்போது தைவானுடன் எந்த நாடும் உறவு வைத்துக் கொள்ளக் கூடாது என்று சீனா மீண்டும் உலக நாடுகளுக்கு எச்சரிக்கை விடுத்தது. 

தென் சீனப் பெருங்கடலில் சீனா அண்டை நாடுகளான மலேசியா, பிலிப்பைன்ஸ், தைவான், ஜப்பான், இந்தொனேசியா ஆகியவற்றுடன் தனது கடற்படையை உபயோகித்து அந்தப் பெருங்கடல் தனக்கே சொந்தம் என்று ஆதிக்க முயற்சிகளில் ஈடுபட்டுள்ளது.

இத்தகைய சூழ்நிலையில் இந்திய எல்லையில் சீன படைக்குவிப்பு இந்தியாவுக்கு விடுக்கும் ஒரு எச்சரிக்கை என்றே தோன்றுகிறது. ஆகவே தற்போதுள்ள லடாக் எல்லைப் பதட்ட நிலை, போராக மாறும் அபாயம் பல மாதங்கள் நீடித்தாலும்  போராக மாறும் என்று தோன்றவில்லை.

ஏனெனில் அமெரிக்காவுடன் நடந்து வந்த  சீன வணிகம் பெருமளவு குறைந்து போன பின்பு, இந்திய வணிகத்திலும் பொருளாதாரத்திலும் பெருமளவில் பங்கு பெற வேண்டிய கட்டாயம் அந்நாட்டுக்கு அதிகரித்துள்ளது.

 இரண்டாவதாக இந்திய-பசிபிக் பெருங்கடலில் இந்தியா, அமெரிக்கா, ஜப்பான், ஆஸ்திரேலியா ஆகிய நாடுகளின் “குவாட்” பாதுகாப்பு கட்டமைப்பு உருவாகிவருகிறது. அதில் இந்தியா அறை மனதுடன் பங்கேற்று வருகிறது.

சீனாவின் அழுத்தம் அதிகரித்தால் இந்தியா குவாட் அமைப்பில் முழுமையாக ஈடுபடும் அபாயம் உள்ளது. அது சீனாவின் எல்லைப் பாதுகாப்புக்கு குந்தகம் விளைவிக்கலாம். ஆகவே சீனா இந்தியாவைப் பொறுத்தவரை அதிகம் சாடினாலும் அடக்கியே வாசிக்கும் என்பது என் அனுமானம்.

China-US relations face turbulence in Chinese year of the Rooster

It will also impact New Delhi’s trade, security and infrastructure development relations with Beijing

POLITICS | 6-minute read | 30-01-2017

COLONEL R HARIHARAN @colhari2

With Donald Trump becoming the 45th US President, the US-China relations may enter turbulent times, though the Chinese year of the rooster – which began on January 28 - according to tradition signifies confidence. 

True to belief, the just ended year of the monkey has proved to be troublesome and chaotic for Beijing’s relations with Washington DC. 

Trump’s noisy entry at the helm of American power, living up to the GOP’s symbol of the elephant trampling the orderly ways of the US government is sure to disturb China’s “harmonious world”.  

President Trump has started the year of the Rooster with aggressive confidence on all fronts to fulfil his promise to make “America great again”.

In his inaugural address, he said “from this day forward, it’s going to be only America first, America first. Every decision on trade, on taxes, on immigration, on foreign affairs will be made to benefit American workers and American families….We will follow two simple rules: Buy American and hire American.”

His speeches and actions have caused unease across the globe and more so in China and its trading community as the contours of emerging US policy are not clear.

Jack Ma, the founder of e-commerce giant Alibaba, who had met Trump earlier this month found him “open-minded.” 

Speaking at Davos 2017, Ma said they had discussed about small business, agriculture and trade between China and the US, with specific focus on how to create a million jobs in small business over the next five years.  

Ma said “we should give Trump some more time…He’s willing to listen.”

However, Jack Ma address at Beijing on January 27, seemed to be more realistic on China-US relations. He said despite an “overall optimistic” outlook on trade between the two economic giants, conflicts “will definitely be there.”

He warned of a big trade war between China and the US, if conflicts between them were not dealt with properly.

China’s uncertainty about Trump’s moves on strategic front was reflected in a recent comment of a PLA official quoted in the South China Morning Post. He said that the US re-balancing its deployments in the Asia-Pacific region, and its push to arm South Korea with THAAD missile defence systems were provocative “hot spots getting closer to ignition.” 

He had good reasons to be worried because during former US president Obama’s watch, China had successfully managed to flex its military muscles to buttress its territorial claims in the South China in the face of the US naval power in the Asia-Pacific. 

China also managed to threaten the durability of the US’ powerful strategic and trade alliances built over the years with key Asia-Pacific powers like Japan, South Korea, Australia and ASEAN. 

China has successfully lured even traditional US ally like the Philippines to avoid confrontation over territorial dispute, pacified regional challengers like Vietnam wooed by the US as well as imposed caution on ASEAN countries.

This had frustrated the US under Obama’s watch as it had struggled to come to terms with China’s unimpeded progress on other fronts of the power game.

China was already disturbed with Trump’s actions such as taking a congratulatory phone call from the Taiwan president soon after his election as well as comments of his defence secretary General “Mad dog” Mattis on the need for the US to reaffirm its commitment to Taiwan as they threaten China’s core interests on Taiwan.

On the other hand, Trump’s call to rework US’ strategic defence agreements with traditional allies like Japan and the NATO powers, has introduced a a lot of uncertainty not only in the minds of US’ Pacific allies like Japan, but also China.  

Under President Xi’s leadership China’s ambitious westward bound One Belt, One Road (OBOR) infrastructure initiative has continued to make progress, despite concerns about economic viability and opaqueness.

The OBOR project supported by 64 nations across three continents is helping China to shape new strategic paradigms and alignments in Central Asia and South Asia.

These are increasingly threatening to marginalise American influence in these regions.

In contrast, the Trans Pacific Partnership (TPP), the US’ ambitious but controversial trade initiative to challenge China’s growth as global economic giant has ended in limbo after the US was unable to ratify it.

China should be happy that President Trump has withdrawn from the TPP on January 23 as it could end American plans to sign an agreement with the TPP partners on the lines of the Transatlantic Trade and Investment Partnership (TTIP) agreement between the US and the European Union.

But Trump’s initiative to protect American industries by slapping on new tariffs and taxes on goods from China and Mexico have also added to China’s unease as it stands to lose the advantages it had gained from globalization.  For the time being, President Xi appears to be awaiting the  US president’s next move  as indicated by his speech at the World Economic Forum, at Davos 2017.

He spoke in vigorous defence of globalization and free trade. Though he did not name Trump or his bid for protectionist policies, Xi compared protectionism to “locking oneself in a dark room” while depriving light and air.

He cautioned countries pursuing their own interests at the expense of others.

“No one will emerge as a winner in a trade war,” he added.

President Xi said that economic globalization had become a Pandora’s Box for many, but it was not the cause of many global problems. 

For more than a decade the US and China have built strong, multifaceted relations in many fields which bind them together.  

Over the years, the two countries have mutually reinforced investments and trade between them.

So any radical change in the US trade policy with China could affect American business at home and abroad - as much as China.

President Xi is perhaps confident of evolving pragmatic working relations with the US, just as many American and Chinese businessmen also seem to think.  

Trump’s emerging China policy will also impact India’s trade, security and infrastructure development relations with China. Trump’s positive pronouncements on the future of US-India strategic cooperation, strengthened during the Obama days, would also be carefully watched by China.  

It will also be keenly observing developments on the changes in the US Afghanistan policy, as they have the potential to cramp China's strategic initiative with Russia and Pakistan to bring the Taliban and Afghanistan to the discussion table.   

The plate is full for both nations to develop a working equation on trade policies, strategic issues and other multilateral issues affecting the fortunes of not only China and the US, but many other nations, including India.

#Taiwan, #Donald Trump, #US-China Relations

The writer is a retired Military Intelligence specialist on South Asia with rich experience in terrorism and insurgency operations.

Courtesy: India Today Opinion portal DailO.in   http://www.dailyo.in/politics/china-us-relations-donal-trump-foreign-policy-taiwan/story/1/15384.html